Home / BEST OF!  / Ο επί 40 έτη διευθυντής στο Ευγενίδειο Πλανητάριο αστροφυσικός Διονύσης Σιμόπουλος στo nisoskos.gr & το e-Νήσος Κως

Ο επί 40 έτη διευθυντής στο Ευγενίδειο Πλανητάριο αστροφυσικός Διονύσης Σιμόπουλος στo nisoskos.gr & το e-Νήσος Κως

Δεκέμβριος του 2015

EDITORIAL: Πολυβραβευμένος και κορυφαίος διεθνούς φήμης φυσικός κι αστρονόμος ο κ.Διονύσης Σιμόπουλος, Διευθυντής του Πλανηταρίου – του Ιδρύματος Ευγενίδου – από το 1973, μας τίμησε με μία ξεχωριστή εφ όλης της ύλης συνέντευξη, στο free press περιοδικό της Κω – “Nήσος Κως” – λίγες ημέρες πριν από την περίοδο των Χριστουγέννων, την οποία και αναδημοσιεύουμε σήμερα 14/01/2016. Με σημαντική συγγραφική και δημοσιογραφική δραστηριότητα στον τύπο, στην τηλεόραση και σε θεάματα πολυμέσων και ως σεναριογράφος σε ενημερωτικές εκπομπές, να θυμίσουμε στο αναγνωστικό μας κοινό ότι ο κ.Σιμόπουλος φιλοξενήθηκε στο νησί μας από τον Όμιλο Φίλων Αστρονομίας Κω (Οκτώβριος 2014), συνοδευόμενος από τη σύζυγο του Κάρεν, για τη διάλεξη με θέμα «Ο άνθρωπος και το Σύμπαν», στο Πολύκεντρο Ν.Θαλασσινού (φώτο).

 

 

 

Πείτε μας για τα παιδικά χρόνια του Διονύση.

Η 1η Ελληνίδα Ακαδημαϊκός, η Πατρινιά Γαλάτεια Σαράντη, είχε πει κάποτε ότι «δεν ξελευτερώνεσαι από κείνα που έζησες ως 10 χρονών». Κι αυτό, για μένα τουλάχιστον, είναι μια πραγματικότητα, αφού ολόκληρη η μετέπειτα πορεία μου σφραγίστηκε κατά κάποιον τρόπο από τα τέσσερα μέρη της χώρας μας στα οποία πέρασα τα 10 πρώτα χρόνια της ζωής μου. Το 1ο ήταν τα Γιάννενα, ο τόπος που γεννήθηκα, αν και φύγαμε από εκεί μετά από 10 μόλις μήνες. Το δεύτερο ήταν το χωριό του πατέρα μου, ο Γρύλος της Ολυμπίας, στο οποίο περνούσαμε οικογενειακώς (κι ακόμη περνάμε) το Πάσχα και τα καλοκαίρια μας. Το 3ο ήταν η Κυπαρισσία όπου έμαθα τα πρώτα μου γράμματα στις 2 πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Και 4η η Πάτρα στην οποία πέρασα τα υπόλοιπα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια μέχρις ότου, στα 19 μου, έφυγα για την Αμερική.

Παιδικές ή νεανικές εικόνες που παραμένουν ανεξίτηλες στην μνήμη σας;

Από πού ν’ αρχίσω και που να τελειώσω! Θα σας κουράσω λίγο γιατί είναι αδύνατο να ξεχωρίσω κάτι, αφού όπως καταλαβαίνετε, όλες αυτές οι μετακινήσεις σε διαφορετικές περιοχές μου έδωσαν την ευκαιρία να έχω πολλές και ενδιαφέρουσες εμπειρίες «ων ουκ έστιν αριθμός»! Από την Κυπαρισσία, για παράδειγμα, θα ξεχώριζα τα πρώτα γράμματα πάνω στην «πλάκα» που είχαμε αντί για τετράδιο, το καμένο γάλα σκόνης στο σχολικό συσσίτιο, τις μπάλες από μουρουνέλαιο με τις οποίες παίζαμε «πετροπόλεμο», τα αερόστατα και οι χαρταετοί που φτιάχναμε με τις χρωματιστές κόλλες του ζαχαροπλαστείου, τις γιορτές και τις «επισκέψεις» που κάναμε στα φιλικά μας σπίτια και τους κουραμπιέδες που παίρναμε διπλωμένους σε χρωματιστό χαρτί, το 1ο μου «Κλασικό Εικονογραφημένο» (οι «Άθλιοι») με το οποίο έμαθα να διαβάζω! Αλλά αξέχαστες είναι επίσης και οι μεγάλες φέτες ψωμιού καψαλισμένες στη φωτιά του γειτονικού λιοτριβειού και βαφτισμένες στο καζάνι με το καυτό λάδι και μετά πασπαλισμένες με χοντρό αλάτι και ρίγανη.

Από το χωριό είναι αδύνατο να ξεχάσω τα κρύα βασιλόσυκα που τρώγαμε από τα δέντρα του Ντρίζη, το περιβόλι με τα καλοκαιρινά ζαρζαβατικά στο Βαρκό, τη σπιτίσια φέτα της θεια-Κωστούλας και το παρθένο λάδι από τις αιωνόβιες ελιές του παππούλη μου. Στη πάνω βρύση θυμάμαι τις μυρωδιές της τσιγαρίδας και του καγιανά να σπάνε κυριολεκτικά τη μύτη περιμένοντας, λες, τον Νίκο να γευτεί, για μιαν ακόμη φορά, το αγαπημένο του φαγητό στο πατρικό του σπιτικό. Ακόμη και σήμερα, αργά το βράδυ καθισμένοι στα σκαλοπάτια της εκκλησίας αναβιώνουμε για χιλιοστή φορά τις ιστορίες της νιότης και τα κατορθώματα του στρατιωτικού, τη “ρέγκα” και τον “κόκορα” που γίνονται, όπως πάντα, η αφορμή να μελετήσουμε και πάλι τους απόντες στην ξενιτιά, καθώς και όλους αυτούς που έφυγαν ήδη για το μεγάλο ταξίδι.

Από την Πάτρα, πάλι, τι να πρώτο-ξεχωρίσω: την ανάμνηση εκείνου του κόκκινου χειροποίητου ξύλινου τρίτροχου με το οποίο κυκλοφορούσα στους ελεύθερους από τροχοφόρα δρόμους και το οποίο παραμένει στη μνήμη μου σαν το «Rosebud» του «Πολίτης Κέιν»; Τα δυο πανέμορφα αρχοντικά που βρίσκονταν απέναντί μας, πνιγμένα κυριολεκτικά στις αναρριχώμενες κατάλευκες τριανταφυλλιές, όταν η Πάτρα μοσχομύριζε ακόμη από το αγιόκλημα, τη γαζία και το γιασεμί; Ή μήπως θα μπορούσα να ξεχάσω όλες εκείνες τις δραστηριότητες με τους προσκόπους, τις εκπαιδευτικές μας εξορμήσεις στον Ομπλό, τα Μεγάλα Παιχνίδια στο Γλαύκο, τις εκδρομές στο Μεσολόγγι την Κυριακή των Βαΐων για την «Έξοδο», το 1ο αεροπορικό μου ταξίδι με μια παλιά «Ντακότα» από το Τατόι στην Τανάγρα, όπου γνωρίσαμε τα μέλη του «Ακροτήμ», τον διαγωνισμό Ενωμοτιών Πελοποννήσου στις κατασκηνώσεις της Σκαφιδιάς.

 

 

 

 

Αξέχαστη είναι επίσης και η μεγάλη επίδραση στην διάπλαση του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μας από τον αξέχαστο Κώστα Δόντα που μας έμαθε να αγαπάμε την ποίηση και γενικότερα την λογοτεχνία μας σ’ εκείνα τα απαράμιλλα λογοτεχνικά βραδινά στην φιλόξενη λέσχη του 2ου Συστήματος Προσκόπων που ήταν ανοιχτή σε όλους. Τότε ήταν που γνώρισα για 1η φορά τα υπέροχα ποιήματα του Ουράνη και του Καβάφη, τον Καζαντζάκη και τον Βενέζη, ανθρώπους και έργα που δεν μας μάθαιναν στο σχολείο, όπως θα ‘πρεπε, και τα οποία σημάδεψαν για πάντα τη ζωή μου. Τέλος δεν ξεχνώ κι εκείνο το μικρό τηλεσκόπιο με το οποίο αντίκρισα για πρώτη φορά «από κοντά» το Φεγγάρι στο Τζάμπορυ του Παρνασσού το καλοκαίρι του ’60, που ίσως να έγινε και η αιτία που χρόνια τώρα διακονώ την υπέροχη αυτή επιστήμη.

Μα πιο πολύ απ’ όλα, αυτό που έχει μείνει ανεξίτηλα γραμμένο στη μνήμη μου, είναι οι φίλοι της γειτονιάς και οι συμμαθητές, οι άνθρωποι με τους οποίους μεγάλωσα, με τους οποίους δέθηκα από πολύ νωρίς με στενή φιλία και κοινές αναμνήσεις, αφού σε τελική ανάλυση αυτές οι παλιές φιλίες είναι που μας κάνουν κι εμάς ανθρώπους με όλη τη σημασία της λέξης.

 

Σπουδές στην Αμερική. Εργαστήκατε εκεί και μάλιστα σε διαφορετικά επαγγέλματα, σωστά;

Φυσικά, γιατί εγώ έφυγα για την Αμερική από ανάγκη, επειδή ο πατέρας μου δεν είχε τα απαιτούμενα χρήματα για να σπουδάσω στην Ελλάδα όπου τότε πληρώναμε και δίδακτρα και βιβλία. Να φανταστείτε ότι ένα πανεπιστημιακό βιβλίο Φυσικής κόστιζε τότε όσο μία ολόκληρη σύνταξη του πατέρα μου. Και φυσικά το κόστος της διαβίωσης μακριά από την οικογένεια στην Πάτρα ήταν επίσης απαγορευτική. Αντίθετα στην Αμερική δούλευα ενώ παράλληλα σπούδαζα, κάτι που δεν θα μπορούσα να κάνω στην Ελλάδα του ‘60, που όλος ο κόσμος έφευγε για να βρει μια έστω δουλίτσα στη Γερμανία, στο Βέλγιο, στην Αυστραλία, ή στον Καναδά. Οι δουλειές που έκανα στην Αμερική ξεκίναγαν από πιατάς μέχρι σερβιτόρος, αν και μία τελευταία παρόμοια «εργασία επιβίωσης», όπως τις αποκαλούσα, στο μικρό Πλανητάριο του Πανεπιστημίου, έγινε αφορμή μιας καριέρας που ξεπέρασε μισόν αιώνα!

Σας λυπεί το γεγονός ότι νέα παιδιά στις μέρες μας για να ακολουθήσουν τα όνειρα τους, αναγκάζονται μετά από τόσα χρόνια να φεύγουν στο εξωτερικό όπως εσείς;

Όσοι φεύγουν για πτυχιακές ή μεταπτυχιακές σπουδές δεν κάνουν τίποτε διαφορετικό απ’ αυτό που έκανα κι εγώ, καθώς και άλλοι σαν εμένα, πριν από μισό αιώνα και για παρόμοιους λόγους. Το λυπηρό, όχι τόσο γι’ αυτούς αλλά κυρίως για την Ελλάδα, είναι ότι χάνουμε το πιο πολύτιμο αγαθό που διαθέτει μια χώρα: το ήδη εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό μας. Είμαι αισιόδοξος, όμως, ότι σε μερικά χρόνια από σήμερα, όταν τα πράγματα θα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο, αυτό το ανθρώπινο δυναμικό που σήμερα φεύγει, κάποια στιγμή θα επιστρέψει, όπως επέστρεψα κι εγώ, όπως επέστρεψαν και τόσοι άλλοι. Παρ’ όλα αυτά πιστεύω ακράδαντα ότι το εξωτερικό, είτε σε επίπεδο εκπαίδευσης είτε σε εργασιακό επίπεδο, βοηθάει πολύ στη διαμόρφωση νέων οριζόντων σε όσους έχουν την ευκαιρία να πάνε έξω. Η εμπειρία είναι πραγματικά ανεκτίμητη. Την συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους, με όσες και όποιες δυσκολίες κι αν παρουσιάζει ένας τέτοιος δρόμος.

Επιστροφή στην Ελλάδα και μόλις σε ηλικία 29 ετών Διευθυντής στο Ελληνικό Πλανητάριο; Πως προέκυψε;

Θεωρώ ότι ήμουν πολύ τυχερός στην όλη μου πορεία. Η Αμερική πράγματι μου άνοιξε την πόρτα σε δρόμους που θα ήταν σχεδόν αδύνατον να περπατήσω αν είχα παραμείνει εδώ, αν κι αυτό έγινε, όπως είπα, από οικονομική ανάγκη. Στην Αμερική, είχα την ευκαιρία να αναλάβω σε μικρή ηλικία θέσεις που εδώ τότε θα χρειαζόμουν δεκαετίες, αν και τα πράγματα έχουν κι εδώ αλλάξει προς το καλύτερο σε σύγκριση με την δεκαετία του ’60. Έτυχε επίσης να είμαι στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή, και να γνωρίσω τους κατάλληλους ανθρώπους που χρειάζονταν κάποιον σαν εμένα. Θεωρώ πως ό,τι κι αν έκανα ή κατάφερα να κάνω στη μέχρι τώρα ζωή μου με βρήκαν στο δρόμο. Έτυχαν. Απλώς εγώ προσπαθούσα πάντα να κάνω ό,τι καλύτερο μπορούσα κάθε δεδομένη στιγμή χωρίς να υπολογίζω σε βραβεία και σε κοινωνική ή άλλη αναγνώριση.

Φυσικά μια διάκριση προσφέρει πάντοτε κάποια ευχαρίστηση. Η ευχαρίστηση όμως αυτή δεν διαρκεί πολύ, μερικές ίσως ημέρες, και μετά συνεχίζουμε όπως πριν. Κάποια στιγμή, λοιπόν, θα γύριζα οπωσδήποτε στην Ελλάδα, έτυχε όμως αυτό να γίνει νωρίτερα και με καλύτερους για μένα όρους που οφείλονταν αποκλειστικά στην τύχη! Θέλω να πιστεύω, πάντως, ότι για να κρατηθεί κάποιος σε μία παρόμοια θέση επί τόσα χρόνια πρέπει να διαθέτει και κάποιες αρετές!

Έχετε δηλώσει ρομαντικός και θαυμαστής της ποίησης του Ελύτη. Τι σημαίνει για εσάς και την επιστήμη σας, ο στίχος του: «Aυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας».

Ο Ελύτης είναι πράγματι ένας από τους αγαπημένους μου ποιητές, αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς είχε στο μυαλό του όταν έγραφε αυτό τον στίχο. Για μένα, όμως, αυτός ο άνθρωπος κατόρθωσε να συμπυκνώσει την ουσία της σύγχρονης υπόστασής μας! Βλέπουμε, δηλαδή, πόσο μικροί είμαστε σε σχέση με το Σύμπαν αλλά ταυτόχρονα και πόσο μεγάλοι για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε όλο αυτό το γιγαντιαίο και πολυσύνθετο σύμπλεγμα.

Σήμερα η εξέλιξη των γνώσεών μας είναι ραγδαία και με τα 100 δισεκατομμύρια νευρώνες που έχει ο εγκέφαλός μας έχουμε κατορθώσει να κατανοήσουμε όλο αυτό το Σύμπαν που μας περιβάλλει. Όλα αυτά σε κάνουν όχι μόνο ταπεινό αλλά και συνάμα ρομαντικό, με την έννοια του «ποιοι είμαστε», και σε φέρνει συγχρόνως στην πραγματικότητα του μεγέθους του ανθρώπου, και του μικρού αλλά και του μεγάλου. Τι άλλο μπορεί να σε κάνει ρομαντικό, άλλωστε, εκτός από την γνώση; Επί πλέον θεωρώ επίσης ότι ο στίχος αυτός συνοψίζει και κάτι άλλο: τις δύο μεγάλες θεωρίες του 20ου αιώνα, την Γενική Σχετικότητα που «διαφεντεύει» τον μεγάκοσμο (πλανήτες, άστρα και γαλαξίες) και την Κβαντική Μηχανική που «ελέγχει» τον μικρόκοσμο.

Η Γενική Σχετικότητα είναι πράγματι η πιο όμορφη θεωρία της Φυσικής και μας περιγράφει με έναν πολύ «κομψό» τρόπο την συμπεριφορά της βαρύτητας στο Σύμπαν. Γιατί σύμφωνα με τον Αϊνστάιν η δύναμη της βαρύτητας έχει την ικανότητα να παραμορφώνει έντονα την γεωμετρία του χωρόχρονου, που με απλά λόγια σημαίνει ότι «ο χώρος λέει στην ύλη πως να κινείται και η ύλη λέει στον χώρο πως να παραμορφώνεται».

Πρόκειται δηλαδή για μια θεωρία του μεγάκοσμου που δεν μπορεί να εφαρμοστεί στον μικρόκοσμο της Πυρηνικής Φυσικής ο οποίος περιγράφεται από την Κβαντική Μηχανική. Η Κβαντομηχανική δηλαδή είναι πολύ πιο παράξενη από την Γενική Σχετικότητα, γιατί όλη αυτή η θεώρηση του μικρόκοσμου βασίζεται στις πιθανότητες και την απροσδιοριστία των γεγονότων, κάτι τελείως έξω από τις καθημερινές μας εμπειρίες και την κοινή λογική. Φαίνεται, όμως, ότι στο μέλλον θα πρέπει να συνδέσουμε την Κβαντομηχανική με τη Γενική Σχετικότητα σε μία και μοναδική Ενοποιημένη Θεωρία Πεδίου που να περιγράφει τη βαρύτητα ως μία κβαντισμένη δύναμη κάτω όμως από μία κατάσταση «υπερσυμμετρίας». Μια θεωρία που πολλοί ονομάζουν «Θεωρία των Πάντων».

 

 

 

Tελικά η Τέχνη και η Επιστήμη βοηθούν τον άνθρωπο να κατανοήσει τον κόσμο μέσα στον οποίο ζει;

Κατά την γνώμη μου η πιο σημαντική συμβολή της Τέχνης στην επιστήμη είναι η επιστημονικά άψογη και ακριβής αναπαράσταση των διαφόρων άλλων κόσμων και αστρονομικών αντικειμένων και φαινομένων που ανακαλύπτονται στο Σύμπαν με την βοήθεια των μεγάλων επίγειων και τροχιακών τηλεσκοπίων μας. Γιατί δεν υπάρχει σήμερα πια οποιοδήποτε εκλαϊκευμένο άρθρο, ντοκιμαντέρ ή διάλεξη οπουδήποτε στον κόσμο που να μην κάνει εκτεταμένη χρήση τέτοιων ζωγραφικών αναπαραστάσεων, αφού χωρίς τις απεικονίσεις αυτές θα ήταν σχεδόν αδύνατη η κατανόηση από το ευρύ κοινό όλων όσων έχουν ανακαλύψει οι σύγχρονοι αστρονόμοι και αστροφυσικοί.

Εάν είχε εφευρεθεί η “μηχανή του χρόνου”, σε ποια χρονολογία θα θέλατε να ταξιδέψετε και γιατί;

Η κάθε εποχή έχει και θετικά αλλά και αρνητικά στοιχεία, οπότε μάλλον δεν θα έκανα κάποιο τέτοιο ταξίδι στο χρόνο γιατί προτιμώ να μείνω και να ζω στο σήμερα. Εάν, όμως, με αναγκάζατε, σώνει και καλά, να κάνω ένα τέτοιο ταξίδι θα πήγαινα πίσω στη δεκαετία του 1950, στα χρόνια της αθωότητας, της ανεμελιάς και των ονείρων!

Ανησυχείτε για το μέλλον της γης; Κάποιοι λένε ότι ο άνθρωπος συμπεριφέρεται σαν να υπάρχει άλλη μία ίδια ως “εναλλακτικό σχέδιο” στις καταστροφές που προκαλεί.

Είμαι από τη φύση μου ένας αισιόδοξος άνθρωπος, οπότε θεωρώ ότι ο άνθρωπος σύντομα θα συνέλθει, γιατί ο μόνος πλανήτης που μπορεί να μας συντηρήσει είναι αναγκαστικά η Γη πάνω στην οποία γεννηθήκαμε και εξελιχτήκαμε. Όσον αφορά τώρα τον μελλοντικό αποικισμό της Σελήνης ή του Άρη ή των άλλων δορυφόρων του ηλιακού μας συστήματος, αυτό μάλλον θα γίνει πραγματικότητα στα επόμενα 200 ή 300 χρόνια. Αλλά, αυτές θα είναι αποικίες περιορισμένες, γιατί δεν θα μπορέσει να επιβιώσει ο ανθρώπινος πολιτισμός, όπως τον ξέρουμε, σε τέτοια περιβάλλοντα. Ακόμη κι αν βρεθεί κάπου εκεί έξω μια νέα Γη, ένας πλανήτης όπου με το περιβάλλον του θα μπορεί να μας επιτρέψει να εξελιχθούμε πάνω του, πάλι θα χρειαστούμε αρκετές εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια για να διαμορφώσουμε την τεχνολογία που θα μας επιτρέψει ένα τέτοιο ταξίδι.

Σήμερα κάτι τέτοιο είναι επιστημονική φαντασία, και ούτε καν μπορούμε να διανοηθούμε τους τρόπους με τους οποίους θα κάνουμε τέτοια ταξίδια. Εάν, όμως, «τινάξουμε» στον αέρα τον πλανήτη μας και τον πολιτισμό μας, τότε σίγουρα δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε κανενός είδους ταξίδια πέρα από τη Γη. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο μέχρι τότε να προσέχουμε και να φροντίζουμε τον πλανήτη μας «ως κόρην οφθαλμού».

Είναι πολύ εγωιστικό να νομίζουμε ότι είμαστε ο μοναδικός πλανήτης στο σύμπαν, στον οποίο δημιουργήθηκε ζωή;

Αν και μέχρι τώρα δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ή έστω κάποια ένδειξη ότι υπάρχει ζωή και κάπου αλλού στο Σύμπαν, η αστροφυσική λογική μας οδηγεί σε κάποια συμπεράσματα. Ότι δηλαδή δεν θα ήταν δυνατόν σε όλα τα τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων άστρα, γαλαξίες και πλανήτες που υπάρχουν στο Σύμπαν, να υπάρχει ζωή μόνο στη Γη μας. Θεωρώ, δηλαδή, ότι το Σύμπαν είναι δυνατόν να περιέχει τρισεκατομμύρια ίσως φυλές όντων που θα ψάχνουν με τα μάτια τους το κενό, για να δουν αυτά που βλέπουμε κι εμείς, για να σκεφτούν αυτά που σκεφτόμαστε κι εμείς, και να αναρωτηθούν κι αυτοί αν είναι μόνοι τους στο Σύμπαν. Παρ’ όλα αυτά, το ότι πρέπει να υπάρχει ζωή στο Διάστημα, το ότι κατά καιρούς θα πρέπει να έχουν ανθήσει διάφοροι διαστημικοί πολιτισμοί στο Σύμπαν, και το ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι το μοναδικό λογικό ον ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των γαλαξιών, είναι κάτι που όλοι σχεδόν οι επιστήμονες αποδέχονται σήμερα σαν κάτι το πιθανό.

 

 

H σύζυγος του κ. Σιμόπουλου, Κάρεν

 

 

 

Πιστεύετε ότι θα υπάρξει “επαφή” μελλοντικά με “εξωγήινη ζωή” από άλλον πλανήτη;

Η επιστήμη δεν βασίζεται στην πίστη, αλλά στις αποδείξεις του πειράματος ή της παρατήρησης. Οι αποστάσεις δηλαδή που μας χωρίζουν από τ’ άλλα άστρα και τους άλλους πιθανούς εξωγήινους πολιτισμούς είναι ένα ανυπέρβλητο πρόβλημα όσο τεχνολογικά αναπτυγμένος κι αν είναι ένας εξωγήινος πολιτισμός. Μέσα σε ένα Σύμπαν, δηλαδή, που ίσως να σφύζει από ζωή, είμαστε περιέργως πως απομονωμένοι σαν σε καραντίνα. Τώρα, εάν υπάρχει κάποιος αναπτυγμένος πολιτισμός κάπου στο Γαλαξία μας, με τόσο αναπτυγμένη τεχνολογία που ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε και που θα του επέτρεπε να φτάσει μέχρις εδώ, σ’ ένα εύλογο χρόνο, ε τι να πω, δεν ξέρω. Σ’ αυτή την περίπτωση ίσως να έχουν ήδη έρθει εδώ κι εμείς να μην τους έχουμε πάρει καν χαμπάρι!


Τα σενάρια ή τις “φωνές” που υποστηρίζουν ότι έχει ήδη γίνει “επαφή” του ανθρώπου με “εξωγήινη μορφή ζωής”, πως τα αντιμετωπίζετε;

Με θυμηδία! «Ούφο», άλλωστε, θα υπάρχουν πάντα γύρω μας για να πιστεύουν ό,τι τους κατέβει.

Να επιστρέψουμε στα δικά μας. Χριστούγεννα στο Πλανητάριο;

Και βέβαια και φέτος με το «Άστρο των Χριστουγέννων» και όχι μόνο. Κι εφέτος όπως τα τελευταία χρόνια λόγω της οικονομικής κρίσης, δίνουμε την ευκαιρία σε επισκέπτες να έρχονται στο Ίδρυμα δωρεάν στις δύο ισημερίες και στα δύο ηλιοστάσια. Μία τέτοια παράσταση λοιπόν σχεδιάζουμε και για την φετινή μεγαλύτερη νύχτα του έτους. Στις διακοπές, σας υποσχόμαστε ένα συναρπαστικό ταξίδι από τα βάθη των ωκεανών ως τις εσχατιές του Σύμπαντος, και από το «κοντινό» παρελθόν ως το μακρινό μέλλον. Παρακολουθήστε παρέα με τους φίλους και την οικογένειά σας μία, δύο ή και περισσότερες παραστάσεις σε ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα εξοπλισμένα ψηφιακά πλανητάρια στον κόσμο!

Έχουμε υπολογίσει ότι ο επισκέπτης του Πλανηταρίου, στη διάρκεια των διακοπών (που υπάρχουν αρκετές διαφορετικές παραστάσεις και παρουσιάσεις) μπορεί να κρατηθεί απασχολημένος μέσα στο Ίδρυμα έως και για 10 ώρες: μπορεί να δει παραστάσεις, να περιηγηθεί στην έκθεση Φυσικής, να περιεργαστεί τα εκθέματα.

Νεαροί επιστήμονες παρουσιάζουν θεαματικά πειράματα, η θεματολογία των οποίων αυτή την περίοδο αφορά τον χειμώνα: χιονονιφάδες, έλατα, μάλλινα ρούχα και μουσικοί πειραματισμοί συνθέτουν το εορταστικό σκηνικό για μικρούς και μεγάλους επισκέπτες! Παράλληλα, γονείς με παιδιά από 8 έως 12 ετών μπορούν να ακολουθήσουν μία διαδρομή στο φως με ξεναγό τον Ισαάκ Νεύτωνα! Πραγματοποιούνται επίσης και ιδιαίτερες εκδηλώσεις από τη Βιβλιοθήκη όπου δίνεται η ευκαιρία στα παιδιά να  ακούσουν γνωστούς παραμυθάδες, να παρακολουθήσουν διάφορα εργαστήρια και να παραβρεθούν σε διασκεδαστικές παρουσιάσεις παιδικών βιβλίων.

 

 

 

Κε Σιμόπουλε να σας ευχαριστήσω πολύ γι αυτή την συνέντευξη. Σας εύχομαι καλές γιορτές με υγεία και ευτυχία σε εσάς και τα αγαπημένα σας πρόσωπα.

Κι εγώ σας ευχαριστώ. Εύχομαι σε όλους τόσες όμορφες αναμνήσεις στη ζωή σας, όσες και τ’ άστρα τ’ ουρανού!

 

 

 

 

 

 

ΠΗΓΗ: free press “Νήσος Κως” Τ43

Ζαχαρίας Κουζούκας