Ο Νικόλας Αδέσποτος είναι τραγουδοποιός, ερμηνευτής και performer, που ήδη μετρά 4 δίσκους, ένα βιβλίο και πολλές συνεργασίες στο βιογραφικό του. Νικητής στο portal Jumping Fish, εδώ και 6 χρόνια μετρά δεκάδες τραγούδια και συνεργασίες όπως με τους: Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Γιώργο Μητσικώστα, Georgia των Μπλε, Ιφιγένεια των Νάμα, Πάνο Μουζουράκη, Πασχάλη Τσαρούχα, Ζώη Τηγανούρια, Κατερίνα Παπουτσάκη και πολλούς άλλους, με πολλές εκρηκτικές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα και έντονη παρουσία στα Μ.Μ.Ε., το YouTube και τα Social Media.
Ζαχαρίας Κουζούκας: Νικόλα, πως μπήκε στη ζωή σου το μικρόβιο της μουσικής;
Νικόλας Αδέσποτος: Από πολύ μικρή ηλικία μου μπήκε το μικρόβιο της μουσικής. Ως ακροατής αρχικά, με ιδιαίτερο φανατισμό, αν και προτίμησα το μπάσκετ ειδικά μέχρι τα 15 μου. Από τότε και μετά νίκησε με διαφορά η μουσική, αν και δεν έμαθα ποτέ επίσημα από δάσκαλο κάποιο μουσικό όργανο. Νομίζω πάντως, πως η οικογένεια και τα γονίδια είχαν κρυμμένο το μικρόβιο της μουσικής και είμαι βέβαιος ότι δεν θα το απέφευγα με καμία δύναμη. Τραγουδούσαμε από παιδιά στο σπίτι, στο αμάξι, με τους παππούδες μας, στο σχολείο. Με τους συμμαθητές ανταλλάσσαμε κασέτες, με τα ποπ της εποχής αρχικά, μετά ροκάραμε.
Ζ.Κ.: Τι ήταν αυτό που σε έκανε να αφήσεις τα set του dj και να κάνεις το ένα βήμα παραπάνω; Δηλαδή του δημιουργού και αργότερα του frontman, των δικών σου τραγουδιών;
Ν.Α.: Η αλήθεια είναι ότι από όποια θέση και να το δω, η μουσική δε θα μπορέσει να λείψει ποτέ από τον καμβά της ζωής μου. Από το καλοκαίρι του 1995 ξεκίνησα να βάζω μουσική σε μπαράκια ως dj. Μάζευα με ευλάβεια δίσκους από όπου κι αν μπορούσα. Έχω στο σπίτι ένα τοίχο cd. Ήδη από εκείνα τα χρόνια παράλληλα με τα “ντιτζεηλίκια”, αρχίσανε και τα πρώτα “λαϊβάκια”. Στην αρχή σε σχολικά πλαίσια και μετά σε μπουάτ και μουσικές σκηνές της εποχής. Τα πρώτα μας live τα κάναμε το 1995-96 στο Sante στη Νάουσα. Μετά ήρθε η περίοδος της Σαλονίκης και οι εκπομπές στο ραδιόφωνο. Αβίαστα προέκυψαν και οι δικοί μου στίχοι και μελωδίες. Δεν το ζόρισα. Απλώς το άφησα να γίνει. Στην Αθήνα, πιο μετά, γίνανε και οι πρώτοι δίσκοι με τα δικά μου πλέον τραγούδια. Δεν άφησα ποτέ ουσιαστικά τα decks του dj. Ακόμα και τώρα σε φιλικά σπίτια στα πάρτυ, εμένα περιμένουν να αναλάβω κατά τις 2 και να το πάμε ξημέρωμα… Ακόμα και σαν dj με λες frontman.
Ζ.Κ.: Γιατί… “Αδέσποτος”;
Ν.Α.: Λόγω εκπομπής στο ραδιόφωνο, είναι η απάντηση. Την περίοδο 1999-2002 έκανα την εκπομπή με τίτλο « Μέρες Αδέσποτες» στο ράδιο Έκφραση Θεσσαλονίκης με μεγάλη επιτυχία. Μια φανατική ακροάτρια ξεκίνησε να με λέει αδέσποτο και τελικά, όλοι οι φίλοι από την μουσική κοινότητα της πόλης με φώναζαν έτσι. Μου άρεσε και το καθιέρωσα. Έχει το στερητικό άλφα μεν με θετική έννοια δε. Ουτοπικό σχεδόν, αλλά στόχος ζωής το «Αδέσποτος».
Ζ.Κ.: Πότε και πως ξεκινάς το δικό σου ταξίδι, με συνεπιβάτες τους “Α des potes”;
Ν.Α.: Την περίοδο 2005-6 γεννήθηκε το όνομα. Μέσα σε ένα ασανσέρ στα Ιλίσια. Μια γειτόνισσα γαλλικής καταγωγής παράφρασε το “adespotos” σε “a des potes” και μου εξήγησε ότι προφέρεται «α ντε ποτ» και σε γαλλική αργκώ σημαίνει «για τους φίλους», όταν αυτοί τσουγκρίζουν τα ποτήρια. Την περίοδο εκείνη έκανα ένα tribute στους doors συναυλιακά. Πρότεινα στα παιδιά να ξεκινήσουμε παράλληλα με τους “Morrisons Hotel” , τους «Α des potes». Μάλιστα σε κάποια live, παίζαμε στο τέλος και μερικά δικά μας. Οι “Πλημμύρες” που έδωσα τελικά στον Μουζουράκη ήταν το ένα. Παρόλ ‘αυτά το εγχείρημα απέτυχε και οι «Morrisons Hotel» διαλύθηκαν το 2008. Ήδη είχα γνωρίσει τον Νίκο Ζαμπά με τον οποίο τελικά στήσαμε τους «Α des potes», όπως τους έμαθε ο κόσμος με 1 δίσκο και 3 singles. Ξεκινήσαμε την προ-παραγωγή και στην πορεία στελεχώθηκε η μπάντα. Εξαμελής αρχικά και εννιαμελής στα τελευταία lives . Ο πρώτος δίσκος ήταν το “Μες στο υποβρύχιο” από τον τίτλο του ομώνυμου τραγουδιού μου, κυκλοφόρησε από τη Legend και το κομμάτι “Στη Μαλαισίνα” που είχα γράψει λίγα χρόνια πριν και το περιείχε ο δίσκος , διαλέχτηκε από το portal “Jumping Fish”. Οι «Α des potes» ήταν ένα ταξίδι που κράτησε περίπου 2 χρόνια. Από το 2012 εμφανίζομαι πλέον ως «Νικόλας Αδέσποτος» συναυλιακά και δισκογραφικά.
Ζ.Κ.: Εάν έμπαινα στη διαδικασία να χαρακτηρίσω το είδος της μουσικής που εκπροσωπείς, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έπεφτα έξω. Με την ίδια ευκολία που δημιουργείς ένα ροκ τραγούδι μπορείς και δημιουργείς ένα ρεμπέτικο. Ο Νικόλας είναι ένας τραγουδοποιός, πέρα από είδη μουσικής;
Ν.Α.: Οι ταμπέλες είναι για όσα πωλούνται και αγοράζονται. Όταν θέλεις κάτι να το μαντρώσεις και να το κάνεις είδος μαζικής κατανάλωσης του βάζεις ταμπέλα. Δεν βάζω ταμπέλα στα τραγούδια μου ούτε και σε μένα. Είμαστε αδέσποτοι κι εγώ κι αυτά. Η μουσική είναι μία για μένα . Κάθε φορά, η φορεσιά που θα δώσω σε κάθε τραγούδι ενορχηστρωτικά, είναι ανάλογη της διάθεσης που μου βγάζει ο στίχος. Σκέψου ότι πολλά δικά μου τραγούδια στα live αλλάζουν εντελώς. Είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται. Οπότε ναι, είμαι ένας τραγουδοποιός πέρα από είδη μουσικής.
Ζ.Κ.: Από που αντλείς έμπνευση για τα τραγούδια σου;
Ν.Α.: Τα τραγούδια μου τα γράφω για τους ανθρώπους και εμπνέονται από αυτούς, τις ζωές τους, τα πάθη, τις χαρές και τις λύπες τους. Σκοπός μου ως τραγουδοποιός είναι να μιλάω άμεσα στο ακροατήριο και να βοηθάω εμένα τον ίδιο, αλλά και τον ακροατή να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι τόσο ως μονάδες όσο και ως μέλη ομάδων και εν γένει της κοινωνίας. Είμαι υπέρμαχος του καλού γενικά.
Ζ.Κ.: Υπάρχουν πολλά νέα παιδιά που συμμετέχουν (μάλιστα και από το νησί μας έχουν συμμετάσχει) σε talent show. Η άποψη μου είναι ότι στο εξωτερικό οι νικητές τους – στην πλειοψηφία τους – έχουν ξεκινήσει μεγάλες καριέρες. Στην Ελλάδα τί δεν κάνουμε σωστά;
Ν.Α.: Πιστεύω ακράδαντα ότι μια καριέρα θέλει χρόνο για να χτιστεί. Τα τραγούδια κρίνονται πιο σωστά σε βάθος χρόνου. Ο καλλιτέχνης προλαβαίνει να διαχειριστεί καλύτερα τόσο το ρεπερτόριό του, όσο και τον ίδιο του τον εαυτό ψυχολογικά, όταν αφήνει το χρόνο να βοηθήσει. Τα talent show δημιουργούν φούσκες. Σε σύντομο χρονικό διάστημα και χωρίς το καλλιτεχνικό και το ψυχικό υπόβαθρο, οι άνθρωποι βιάζονται και χρησιμοποιούνται στο βωμό της τηλεθέασης. Οι περισσότεροι στο τέλος καταλήγουν με ψυχολογικά στην αφάνεια. Αναλογικά ελάχιστοι είναι αυτοί που κάνουν τελικά καριέρα, τόσο εντός, όσο και εκτός της χώρας. Από τους χιλιάδες ή τα εκατομμύρια διαγωνιζόμενους , τους εκατοντάδες «νικητές» παγκοσμίως , είναι πολύ λίγοι αυτοί που θα μείνουν στο χρόνο και θα κάνουν καριέρα. Πιστεύω πως έτσι κι αλλιώς, θα κάνανε καριέρα και χωρίς το talent show. Γενικά είμαι κατά όλων αυτών. Προσωπικά μου γίνανε προτάσεις για να λάβω μέρος σε αντίστοιχα σόου αλλά αρνήθηκα ευγενικά.
Ζ.Κ.: Έχεις συνεργαστεί με πολλούς καταξιωμένους ερμηνευτές και δημιουργούς της νεότερη και παλαιότερης “μουσικής γενιάς”. Ξεχωρίζεις κάποιον, κάποια ή κάποιους και γιατί;
Ν.Α.: Έχω συνεργαστεί με δεκάδες ανθρώπους επώνυμους και μη, όλων των ηλικιών και ιδιοτήτων. Με τραγουδοποιούς, ερμηνευτές, στιχουργούς, συνθέτες, ηθοποιούς, συγγραφείς, δασκάλους, παιδιά. Θα ξεχωρίσω τα παιδιά που κάναμε μαζί το τραγούδι “Το χαμόγελο του παιδιού” ως νεότερους και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου που κάναμε ντουέτο ένα δικό μου τραγούδι τους “Εξωγήινους”, ως πιο επώνυμο. Ενδεικτικά θα αναφέρω επίσης τον Πάνο Μουζουράκη, την Τζώρτζια Κεφαλά από τους Μπλε, τον Πασχάλη Τσαρούχα με την Ντέπη Χατζηκαμπάνη, τον Γιώργο Μητσικώστα, τον Χρήστο Φερεντίνο, την Κατερίνα Παπουτσάκη, την Ιφιγένεια από τους Νάμα, τον Λεωνίδα Μπαλάφα και τον Σπύρο Γραμμένο, ως καλλιτέχνες που συνεργαστήκαμε δισκογραφικά ή επί σκηνής.
Ζ.Κ.: Από καλλιτέχνες που δεν έχεις συνεργαστεί, ποιους/ποιον/ποια ξεχωρίζεις και θα ήθελες να συνεργαστείτε;
Ν.Α.: Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ήταν ένας από αυτούς που θα ήθελα να συνεργαστώ αλλά δυστυχώς έφυγε για τη γειτονιά των Αγγέλων. Ο Γιάννης Αγγελάκας είναι επίσης μια δυνατή συνεργασία που θα ήθελα να γίνει κάποια στιγμή. Και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Με τον Δημήτρη Πουλικάκο έχουμε μιλήσει αρκετές φορές για συνεργασία αλλά δεν μας έχει βγει ακόμα κάτι. Θα το ήθελα όμως πολύ. Θα ήθελα επίσης να ακούσω κάποια τραγούδια μου από την Ελεονόρα Ζουγανέλη. Να κάνω ένα ντουέτο με τον Πανούση και να παίξω μια big band στο Ηρώδειο σουρεαλιστικά. Αυτά και πολλά άλλα…
Ζ.Κ.: Ας ξαναγυρίσουμε στο παρόν…Θα ήθελα να μου πεις περισσότερα για τον Νικόλα του 2017 και τα νέα του σχέδια… Ετοιμάζεις και μία νέα μπάντα για νέες live εμφανίσεις;
Ν.Α.: Το 2017 με βρήκε άκρως παραγωγικό στο στούντιο. Τόσο σε επίσημα στούντιο όσο και σε σπιτικά. Ακόμα και στο σπίτι μου. Ηχογραφώ και ανεβάζω τα κομμάτια στο διαδίκτυο, βασικά στο κανάλι μου στο youtube. Ο κόσμος τα ακούει και όλα καλά. Στην εκπνοή του 2016 είχα κουραστεί με πολλές εμφανίσεις σε μικρούς χώρους, ακόμα και μόνος μου με μια κιθάρα. Το είχα ανάγκη να πω τις ιστορίες μου από κοντά, σε όσους πιστούς προσήλθαν και δεν ήταν και λίγοι. Έπαιζα με τις ώρες. Ξεκινούσα 9 το βράδυ με καφεδάκι και τελείωνα ξημερώματα. Μία φορά έφυγα στις 10 το πρωί της επόμενης μέρας. Στις αρχές του 2017 λοιπόν έκανα συνειδητά ένα διάλειμμα. Σκέφτομαι να μαζέψω 3 μουσικούς φίλους και να στήσουμε μια μπάντα 4 ατόμων με ροκ ήχο, για την σεζόν που έρχεται. Νικόλας Αδέσποτος και οι… ( ακόμα δεν έχω αποφασίσει για το οριστικό όνομα). Θα το μάθετε σύντομα όμως.
Ζ.Κ.: Τι είδους μουσικές και τραγούδια θα συνδυάζετε;
Ν.Α.: Κυρίως δικά μου τραγούδια και κάποιες διασκευές θα έχει το πρόγραμμα. Θα διαλέξω τα πιο “επαναστατικά” μου. Καμιά 20αριά. Και θα βάλουμε ακόμα τόσες διασκευές από κομμάτια που αγαπάμε. Ροκ διάθεση γιατί οι εποχές είναι σκληρές. Θα ήθελα να μιλήσω σχετικά αιχμηρά για το άτομο και για την ομάδα. Θέλω να παροτρύνω τον ακροατή σε αυτοκριτική. Όχι αγανάκτηση. Όχι επανάσταση με την πατροπαράδοτη έννοια. Γνώση του λάθους θέλω. Να κοιταχτεί ο καθένας μας στον καθρέφτη και να πει, έκανα εδώ κι εδώ κι εδώ λάθος. Την επόμενη φορά δεν θα το ξανακάνω. Να ζητήσει συγνώμη και να διορθώσει ό,τι διορθώνεται. Βεβαίως αυτά θα τα ήθελα όλα, μπορεί και να γίνουν μπορεί και όχι. Θα φανεί στο χρόνο.
Ζ.Κ.: Aπό δισκογραφία; Eτοιμάζεις κάτι; Κάποια συνεργασία, ίσως;
Ν.Α.: Όπως σου είπα και πριν, πλέον ανεβάζω τα νέα μου τραγούδια στο διαδίκτυο και αυτά παίρνουν το δρόμο τους. Δισκογραφία με την παραδοσιακή έννοια δεν ξέρω αν θα ξανακάνω. Πριν 2 χρόνια έκανα κάτι ενδιάμεσο. Ένα βιβλίο με τίτλο «Ημερολόγιο για πράγματα που δεν έκανα» το οποίο περιέχει 15 τραγούδια σε cd. Ήταν κάτι σαν δίσκος – συλλογή και μπορούσε ο καθένας να το έχει σπίτι του. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια και μπορεί όποιος θέλει να το προμηθευτεί. Ίσως στο μέλλον κάνω κάτι αντίστοιχο. Μια συλλογή από τραγούδια που θα έχω ήδη ανεβάσει. Από συνεργασίες περιμένω μια δυνατή, αλλά δεν θα την ονοματίσω. Θα είναι απρόβλεπτη πάντως ως συνήθως …
Ζ.Κ.: “Ημερολόγιο για πράγματα που δεν έκανα”; Ο Νικόλας σε ρόλο συγγραφέα; Πως πρόεκυψε;
Ν.Α.: Το 2011 και για 1,5 χρόνο περίπου , είχα μια περιπλάνηση με πολλά πήγαινε – έλα στην Κρήτη και συγκεκριμένα στα Χανιά. Την πρώτη μέρα παραμονής μου εκεί ξεκίνησα να γράφω το «Ημερολόγιο για πράγματα που δεν έκανα», το οποίο περιγράφει τη ζωή ενός ανθρώπου εντελώς απομονωμένου, που αποφασίζει να κρατήσει ημερολόγιο για πράγματα που δεν έκανε ποτέ και απλώς τα φαντάστηκε. Κάνει ταξίδια με το μυαλό. Ερωτεύεται, φιλοσοφεί, αλλά πάντα επιστρέφει στο μικρό σπίτι στο λιμάνι, την προσωπική του «φυλακή». Την τελευταία μέρα, επιστρέφοντας εν πλω στην Αθήνα, γράφτηκε η τελευταία σελίδα και έκλεισε το διήγημα. Δώδεκα μικρά κεφάλαια, σχεδόν 50 σελίδες. Μόλις τελείωσε το άφησα λιγάκι να μεστώσει μερικά χρόνια. Σκεφτόμουν τι να κάνω με αυτό. Να γινόταν πρόδρομο σενάριο ταινίας; Να έβαζα αφαιρετικά 1 σαξόφωνο και 1 πιάνο ή βιολοντσέλο και να διάβαζα το διήγημα σε 12 μέρη και να γινόταν δίσκος; Τελικά αποφάσισα να συνδυάσω το κείμενο με 15 από τα τραγούδια που έγραφα εκείνη τη χρονική περίοδο. Κυκλοφόρησε ως βιβλίο – Cd τον Δεκέμβρη του 2014 και είμαι πολύ περήφανος για το αποτέλεσμα. Σκέψου ότι ακόμα και το εξώφυλλο είναι ένα σκίτσο που ζωγράφισα στο χέρι καθώς έγραφα το κείμενο στο μικρό σπίτι στο λιμάνι.
Ζ.Κ.: Kοινωνικά ευαίσθητος, με πολιτική σκέψη (όχι κομματική, ευτυχώς) πρόσφατα συμμετείχες σε μία κοινωνική εκδήλωση που στάθηκε και η αφορμή για να τα πούμε και πρώτη φορά από κοντά. Να αναφέρω για τους φίλους μας αναγνώστες, ότι συμμετείχες αφιλοκερδώς σε εκδήλωση της περιφέρειας Αττικής με σκοπό την συγκέντρωση τροφίμων και φαρμάκων που δόθηκαν στην Ενορία της Αγίας Ζώνης, στην Κυψέλη. Ήταν ένα Τουρνουά Φιλίας και Αλληλεγγύης που διοργάνωσαν ο Νίκος Λινάρδος και ο Μιχάλης Ρωμανίδης, με τους συνεργάτες τους και τους υπαλλήλους της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, στο Αττικό Άλσος με τους υπόλοιπους πρωταθλητές Ευρώπης του 1987, Παναγιώτη Γιαννάκη, Αργύρη Καμπούρη, Νίκο Φιλίππου, Λιβέρη Ανδρίτσο και Παναγιώτη Καρατζά, να δίνουν το παρών. Πες μου γι αυτή την εμπειρία…
Ν.Α.: Ήταν μοναδικό να βλέπεις τους γίγαντες του μπάσκετ μαζεμένους όπως παλιά. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ήθος και αξίες. Θα έπρεπε το Ελληνικό κράτος να τους αξιοποιήσει καλύτερα. Να πηγαίνουν και να διδάσκουν ήθος στα σχολεία. Ζούμε εποχές που στερούνται πρότυπα και ήρωες. Αν ήμουν υπεύθυνος για την παιδεία της χώρας θα σκεφτόμουν έντονα να χρησιμοποιήσω με την καλή έννοια ανθρώπους-όπλα όπως αυτή ο ομάδα και να εμπνεύσω τα παιδιά εκπαιδεύοντας τα. Επίσης είναι πολύ σημαντικό να μάθουν τα παιδιά και όλοι μας ότι η αλληλεγγύη είναι ένα όπλο κόντρα στην τεχνητή κρίση που επιβάλλεται στον πλανήτη, για τον έλεγχο των μαζών και την καταστολή της ελευθερίας των ανθρώπων. Σαν καλλιτέχνης και σαν άτομο έχω στηρίξει και θα συνεχίσω να το κάνω προσπάθειες που γίνονται για καλό σκοπό, με φιλανθρωπικό χαρακτήρα και κοινωφελή έργο. Έχω τραγουδήσει αφιλοκερδώς ουκ ολίγες φορές και με χαρά θα το ξανάκανα. Το έχουν ανάγκη οι εποχές.
Ζ.Κ.: Nικόλα σ’ ευχαριστούμε πολύ για τη συνάντηση/συζήτηση μας. Να σου ευχηθούμε τα καλύτερα και καλή επιτυχία σε όλα τα νέα σου μουσικά “project”! Οι τελευταίες φράσεις της συνέντευξής μας, ανήκουν σε εσένα…
Ν.Α.: Ευχαριστώ με τη σειρά μου για την όμορφη συνέντευξη… Καλή επιτυχία στα σχέδιά σας σαν ψηφιακό περιοδικό και καλό καλοκαίρι εύχομαι σε όλους!!! Θα ανταμώσουμε στα μουσικά μονοπάτια…
* O Νικόλας Αδέσποτος έχει συνεργαστεί πολλές φορές με τον συμπατριώτη μας Λευτέρη Πουλιού, με τον Λευτέρη να τον “συνοδεύει” και στο άλμπουμ: “Oλόγυμνος”. Μία δισκογραφική δουλειά 12 τραγουδιών (πιάνο-φωνή) σε στίχους και μουσική του Νικόλα, η οποία κυκλοφόρησε ψηφιακά από την Legend το 2012.
