Στις 24 Ιουλίου του 1991, εξαφανίστηκε στο νησί της Κω, ένα αγόρι 21 μηνών, ο μικρός Μπεν. Δυστυχώς, οι έρευνες στο πέρασμα των χρόνων, οδήγησαν μόνο σε αδιέξοδα. Πολλές φήμες και μυθοπλασίες του ανθρώπινου νου, ακόμα “ταξιδεύουν” από τα μέσα ενημέρωσης, όπως για παράδειγμα η παραγωγή ξένης ταινίας με θέμα την συγκεκριμένη υπόθεση και με πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ. Το 2007 οι συγκυρίες και η δημοσιογραφική έρευνα του βρετανικού καναλιού ΙΤV, φέρνουν κοντά στην μητέρα του Mπεν, Κέρρυ, τον συντοπίτη μας και φίλο Steve Jaqvaar (Σ.Α.Χατζηνικολάου).

 

Η υπόθεση που συγκλόνισε όχι μόνο τους Έλληνες, στην ουσία δεν έκλεισε ποτέ! Η φωτογραφία του παιδιού βρίσκεται αναρτημένη για 21 έτη, μεταξύ ανθρώπων που αγνοούνται αλλά και – με την βοήθεια της τεχνολογίας – η φωτογραφία για το πως θα έμοιαζε αυτή τη στιγμή ο 23/χρονος – πια – Mπεν. Ο Σ.Χατζηνικολάου συναντά την Kerry, 5 χρόνια αργότερα και 21 χρόνια μετά την εξαφάνιση, σε μία αποκλειστική συνέντευξη για το περιοδικό “Νήσος”. Ξαναζούμε την εξαφάνιση ενός παιδιού, που θα μπορούσε να είναι το δικό μας. Ας δώσουμε περισσότερη προσοχή και ίσως μία μικρή λεπτομέρεια που μπορεί να γνωρίζουμε για την υπόθεση, να είναι κάτι παραπάνω από σημαντική, ώστε να μας οδηγήσει… κοντά στον Μπεν.

 

Σ.Χατζηνικολάου(Steve Jaqvaar)

 

Ως Κώος είχα προφανώς ακούσει για τον Ben Needham, το αγοράκι που είχε χαθεί στο νησί μου τον Ιούλιο του 1991. Ήξερα ωστόσο ελάχιστες λεπτομέρειες, και η αλήθεια ένιωσα άβολα όταν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουμε το αυτοκίνητό μου για κάποιο ντοκυμανταίρ του ITV το 2007. Η κόρη μου ήταν τότε 2, όσο και ο Μπεν όταν χάθηκε, κι έκρυψα τα παιχνίδια της για να μην τα δει η Κέρρυ και στεναχωρηθεί. Εκείνη όμως ζήτησε να γνωρίσει τη Ζαχαρένια, και μάλιστα προσφέρθηκε να την κρατήσει αν ποτέ το χρειαζόμουν. Ήταν ένα αναπάντεχο ξεκίνημα σε μια πορεία κατανόησης της ψυχής αυτής της άτυχης μητέρας, που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, μαζί με τον δικό της αγώνα να βρει το παιδί της.

 

 

Κέρρυ, ευχαριστούμε για τη συνέντευξη. Θα έχεις βαρεθεί να απαντάς στα ίδια και τα ίδια εδώ και 20 χρόνια.

 

Γεια σου Στηβ. Όχι, είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό, ποτέ δε με κουράζουν οι ερωτήσεις, αφού ξέρω ότι μπορεί να βοηθήσουν να καταλάβει ο κόσμος ότι ο Μπεν είναι ακόμα αγνοούμενος.
Ας πάμε πίσω στην αρχή: πώς βρέθηκες στο νησί μας?
Οι γονείς μου είχαν επισκεφθεί την Κω για διακοπές το 1990 και λάτρεψαν το νησί, όπως πολλοί άλλοι φαντάζομαι. Ο πατέρας μου είναι οικοδόμος και πρόσεξε ότι υπήρχε μεγάλη ανοικοδόμηση τότε στο νησί. Έτσι, οι γονείς μου αποφάσισαν να πουλήσουν το σπίτι τους στην Αγγλία και να αγοράσουν ένα τροχόσπιτο, με το οποίο και ήρθαν στην Κω με σκοπό να αρχίσουν μια νέα ζωή με τα δύο αδέρφια μου, τον Στήβεν και τον Ντάνυ. Έφτασαν στην Κω τον Ιανουάριο του 1991, και ακολούθησα κι εγώ με τον Μπεν τον Απρίλιο γιατί μου έλειπε πολύ η οικογένειά μου. Δούλευα τότε σερβιτόρα στο ξενοδοχείο “Palm Beach” και είχα διαφορετική βάρδια κάθε μέρα.

 

 

Τη στιγμή της εξαφάνισης δούλευες, ενώ ο Μπεν ήταν με τους γονείς σου. Δεν υπήρχαν τότε κινητά, και προφανώς δεν είχες λόγο να ανησυχείς. Πότε κατάλαβαν οι γονείς σου ότι έλειπε ο Μπεν, και πότε το πρωτοάκουσες εσύ?

 

 

Την ημέρα της εξαφάνισης είχα πάει το Μπεν στη μαμά μου. Ο μπαμπάς μου ήταν ήδη στη δουλειά όταν έφτασα στο τροχόσπιτο. Ήταν γύρω στις 9.30, καθίσαμε και φάγαμε πρωινό με τη μαμά μου και τον Μπεν. Στις 10.30 ξεκίνησα για τη δουλειά με τα πόδια. Δούλεψα όλη την ημέρα με ένα μικρό διάλειμμα χωρίς να έχω φυσικά ιδέα του τι συνέβη. Πληροφορήθηκα για την εξαφάνιση στις 9.30 το βράδυ, όταν ήρθε στο ξενοδοχείο η μητέρα μου μαζί με την αστυνομία και με βρήκαν.

 

Κατά τις 12 το μεσημέρι η μαμά μου αποφάσισε να πάει το Μπεν και το Ντάνυ (το μικρό μου αδελφό) βόλτα να δούνε το μπαμπά μου και τον Στήβεν (το μεγάλο μου αδελφό) που ανακαινίζανε ένα σπίτι στον Ηρακλή, και να φάνε παρέα. Όταν έφτασαν, ο Μπεν άρχισε να παίζει εκεί στην αυλή. Ο Μιχάλης Κυπραίος, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού ήταν επίσης εκεί κι έστειλε τον αδερφό μου να πάει να φέρει κι άλλο νερό και φαγητό για τη μαμά μου και τον Μπεν. Ο Μπεν συνέχισε να παίζει, μπαινόβγαινε από την αυλή κι έπαιζε με τα χώματα και κάτι εργαλεία. Κατά τις 2.30, ο πατέρας μου είπε στον Στήβεν ότι μπορεί να σχολάσει, αφού τους είχαν τελειώσει τα υλικά και δε μπορούσαν να δουλέψουν άλλο εκείνη τη μέρα. Όταν ανέβηκε στο μηχανάκι να φύγει ο Στήβεν, ο Μπεν ακόμα καθόταν κι έπαιζε. Λίγα λεπτά αργότερα, η μητέρα μου πρόσεξε ότι ο Μπεν ήταν πολύ ήσυχος και βγήκε έξω να ελέγξει. Ο Μπεν έλειπε, κι η μητέρα μου άρχισε να τον ψάχνει για αρκετή ώρα, τριγυρνώντας στην περιοχή και φωνάζοντας, πάνω-κάτω το δρόμο, έψαξε και σε κάτι αχυρώνες, δε φαινόταν πουθενά. Φαντάστηκαν τότε όλοι ότι μάλλον θα τον είχε πάει βόλτα ο αδερφός μου με το μηχανάκι, και οι γονείς μου θύμωσαν πολύ που πήρε το παιδί ό Στήβεν στο μηχανάκι χωρίς να τους πει τίποτα. Όταν είδαν ότι μετά από καμιά ώρα ο Στήβεν δε γυρνούσε, η μητέρα μου ξεκίνησε να περπατά για το σπίτι ενώ ο πατέρας μου έμεινε να μαζέψει τα εργαλεία και να καθαρίσει.

Όταν επέστρεψε στο σπίτι η μητέρα μου δε βρήκε ούτε τον Στήβεν, ούτε φυσικά το Μπεν, κι έτσι περίμενε να γυρίσει κι ο πατέρας μου ώστε να πάνε με το αυτοκίνητο να τους ψάξουν. Ο πατέρας μου επέστρεψε κατά τις 5, και όντως πήγε με το αυτοκίνητο στο διαμέρισμά μου, όπου βρήκε το Στήβεν, αλλά μόνο του. Τότε ήταν που πανικοβλήθηκαν όλοι. Πήγαν πίσω στο τροχόσπιτο κι ενημέρωσαν τη μητέρα μου, και όλοι μαζί πήγαν στην αστυνομία.

 

 

Ποιά ήταν η πρώτη σου αντίδραση? Πανικοβλήθηκες ή σκέφτηκες “κάπου εδώ θα είναι, θα τον βρούμε σύντομα”?

 

Αρχικά δεν πανικοβλήθηκα, προσπάθησα να παραμείνω ψύχραιμη για τη μητέρα μου, η οποία ήταν ράκος. Υπέθεσα ότι κάποιος τον βρήκε και τον φρόντιζε ή ίσως τον πήγε στο νοσοκομείο.

 

 

Κι εκεί κάπου αρχίζει ένα μακρύ ταξίδι αναζήτησης του Μπεν, στα πιο απίθανα μέρη. Τι σε κράτησε όλα αυτά τα χρόνια?

 

Η αγάπη για το γιο μου και η δύναμη μιας αγαπημένης οικογένειας. Βοηθάμε ο ένας τον άλλο κάθε μέρα να επιβιώσουμε μέσα σε αυτόν τον εφιάλτη που ζούμε.

 

 

Ο πατέρας του Μπεν τι ρόλο είχε σε όλα αυτά? Βοήθησε στην αναζήτηση?

 

Ο πατέρας του Μπεν ήταν ενεργός όσο είμασταν μαζί, χωρίσαμε για ένα διάστημα όταν χάθηκε ο Μπεν, αλλά όταν γύρισα στην Αγγλία προσπαθήσαμε να τα ξαναβρούμε. Είχαμε μια κόρη το 1994 αλλά λίγες βδομάδες μετά τη γέννησή της ξαναχωρίσαμε κι από τότε δεν έχουμε κάποια επαφή.
Εσύ τι πιστεύεις ότι συνέβη στον Μπεν? Ποια είναι η πιο πιθανή εξήγηση για την εξαφάνιση?

 

Ειλικρινά πιστεύω ότι τον απήγαγαν για να τον πουλήσουν για υιοθεσία σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου. Μπορεί και να ήταν οργανωμένο σχέδιο από κάποιον που μας ήξερε.

 

 

 

Τι άλλες θεωρίες έχεις ακούσει όλα αυτά τα χρόνια?

 

Έχουμε ακούσει διάφορες θεωρίες, ότι τον σκότωσε κάποιος μανιακός, τον πήραν τσιγγάνοι, ότι τον πούλησα εγώ, ότι τον σκότωσε ο αδερφός μου ο Στήβεν, αυτή πάντως που ακούγεται πιο συχνά είναι με τους τσιγγάνους.

 

Θεωρείς ότι η ΕΛ.ΑΣ. έκανε ότι μπορούσε, με βάση τις δυνατότητές της όλα αυτά τα χρόνια? Και τι έκανε η Αστυνομία του Yorkshire?

 

Δεν πιστεύω ότι έγιναν αρκετά τότε. Γιατί τους πήρε 3 ημέρες να ενημερώσουν τα αεροδρόμια και δεν πήγαν καν στο λιμάνι να ελέγξουν τα οχήματα που ανέβαιναν στο καράβι για Πειραιά? Πάντως δεν έχει νόημα πλέον να κατηγορούμε κανέναν, πρέπει να σκεφτόμαστε το τι μπορεί να γίνει από δω και μπρος, κι όχι τι δεν έγινε στο παρελθόν.

 

 

Πρόσφατα συναντήθηκες με την Εισαγγελέα. Πώς θα μπορούσε να σε βοηθήσει?

 

Η κα Μπούπα ξανάνοιξε το φάκελο της υπόθεσης Μπεν και επίσης κάλεσε στο νησί ασυνομικούς από το Νότιο Γιόρκσάιρ να βοηθήσουν στην έρευνα μαζί με νέους αστυνομικούς εδώ. Η πρώτη συνάντηση των δύο δυνάμεων πήγε καλά και συνεχίζουν να συνεργάζονται.

 

 

Τελικά απέκτησες κι άλλο παιδί. Πώς ήταν για την κόρη σου να μεγαλώνει στη σκιά του Μπεν?

 

Ήταν μια δύσκολη απόφαση να κάνω άλλο παιδί. Όντως φοβόμουν ότι θα ζει στη σκιά του Μπεν και κανένα παιδί δε θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον Μπεν. Ήταν δύσκολο να τη μεγαλώνω ενώ η ίδια έπασχα από κατάθλιψη και έπρεπε πάντα να αποφασίζω ποιο παιδί να βάλω πρώτο. Να μείνω στην Αγγλία να φροντίσω την κόρη μου, να την αφήσω στη μητέρα μου και να έρθω στην Ελλάδα να βρω τον Μπεν? Πήρα πολλές δύσκολες αποφάσεις όλα αυτά τα χρόνια.
Υπήρξα υπερπροστατευτική με την κόρη μου, δεν της επέτρεπα πράγματα φυσιολογικά για άλλα παιδιά της ηλικίας της, πάντα από φόβο μην πάθει τίποτα. Πάντως δεν της έκανε κακό. Τώρα είναι μια θαυμάσια κοπέλα 18 χρονών, δυναμική, ευγενική, έξυπνη και γεμάτη αγάπη. Είμαι πολύ υπερήφανη για το πώς μεγάλωσε, αν σκεφτεί κανείς και το τι πέρασε όλα αυτά τα χρόνια.

 

 

Πώς καταφέρνεις ακόμα και χαμογελάς?

 

Μέχρι να βρεθεί κάποιος στη θέση μου δε μπορεί να καταλάβει τον πόνο που νιώθω κάθε μέρα χωρίς το γιο μου, αλλά τι να κάνω δηλαδή? Να αυτοκτονήσω? Προφανώς πρέπει να συνεχίσω να ζω, να χαμογελώ και να παίζω, αλλιώς θα πεθάνω, κι έχω χρέος να κάνω τη ζωή της κόρης μου όσο πιο χαρούμενη γίνεται. Δεν μπορώ να τα παρατήσω…

 

Έχεις μετανιώσει για πράγματα που θα μπορούσες να έκανες διαφορετικά?

 

Όχι, αν και ίσως θα έπρεπε να είχα λάβει υπ όψιν πώς θα με αντιμετώπιζαν οι Έλληνες. Ήμουν νέα, ανύπαντρη με παιδί και δούλευα. Δε σημαίνει όμως ότι αυτό με κάνει κακό άνθρωπο. Αγαπούσα το γιο μου πιο πολύ κι από τη ζωή μου, άσχετα με το τι έχει ειπωθεί.
Θα άλλαζε κάτι αν ήσουν μια 35χρονη αρχιτέκτονας από το Λονδίνο, παντρεμένη με έναν 40χρονο δικηγόρο? Τουλάχιστον στα Ελληνικά μάτια?

Ναι, πιστεύω ότι οι άνθρωποι θα με αντιμετώπιζαν διαφορετικά αν ήμουν της μεσαίας τάξης, αλλά μια φτωχή, ανύπαντρη μαμά από το Γιόρκσαϊρ δεν έχει τόση σημασία.

 

 

Μετανιώνεις που ήρθες στην Κω?

 

Δεν έχω αρνητικά συναισθήματα προς το νησί. Δε μου πήρε το νησί τον γιο μου, κάποιος στο νησί τον πήρε, αυτός είναι που φταίει για τον πόνο που νιώθουμε εγώ και η οικογένειά μου.
Μακάρι να με έβλεπαν οι ντόπιοι για αυτό που πραγματικά είμαι και όχι αυτό που νομίζουν ότι ήμουν. Εγώ και η οικογένειά μου είμαστε καλοί άνθρωποι γεμάτοι αγάπη. Ποτέ δε θα βλάπταμε κάποιον, γιατί να θέλει κάποιος να μας πληγώσει τόσο?

 

Λέμε πάντα για τον “Μικρό Μπεν” αλλά είναι ολόκληρος άντρας τώρα. Τι θα του πεις όταν τον βρεις? Πώς θα είστε μετά από αυτό?

 

Κάθε βράδυ σκέφτομαι τι θα κάνω όταν βρεθεί ο Μπεν. Πραγματικά δε ξέρω, μάλλον θα κατέρρεα. Θα προσπαθήσω να του εξηγήσω τι συνέβη και ότι ποτέ δεν έπαψα να τον αναζητώ όλα αυτά τα χρόνια.

 

Δε θα είχα απαίτηση να παρατήσει τη ζωή του και να έρθει να ζήσει μαζί μου, αν και φυσικά θα το ήθελα. Πάντως αυτό θα ήταν δική του απόφαση. Εγώ θέλω απεγνωσμένα να μάθει την αλήθεια και να του πω πόσο πολύ τον αγαπάω.

 

Υπάρχει έντομη φημολογία ότι η ιστορία του Μπεν θα γίνει ταινία. Μπορείς να το επιβεβαιώσεις?

 

Δεν υπάρχει κάποια ταινία, νομίζω ότι κάποιοι παρεξήγησαν κάτι που έγραψε ο Τομ Κρουζ στο twitter πριν από κάτι μήνες.

 

Και το τραγούδι? Πώς έγινε?

 

Κάποιος φίλος στο facebook με ρώτησε αν είχε ποτέ γραφτεί τραγούδι. Είπα όχι, και προσφέρθηκε να ζητήσει από κάποιον φίλο του μουσικό να γράψει ένα. Σε μια βδομάδα είχε ολοκληρωθεί και ο Σκοτ, που βοηθάει με τη σελίδα για τον Μπεν, έκανε το βίντεο κλιπ.

 

Πολλοί ίσως έχουν πληροφορίες που θεωρούν ασήμαντες, όμως ακόμα και μικρά κομματάκια του παζλ μπορούν να βοηθήσουν. Σε ποιον να απευθυνθούν οι ντόπιοι?

 

Αν κάποιος στο νησί έχει κάποια πληροφορία για τον Μπεν μπορεί να πάει κατευθείαν στην αστυνομία. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην Ελληνική Αστυνομία και ξέρω ότι θέλουν να βρεθεί ο Μπεν. Αν κάποιος όμως δε θέλει να πάει στην Αστυνομία, μπορεί να επικοινωνήσει κατευθείαν μαζί μου μέσω της ιστοσελίδας ή και να επικοινωνήσει με την αστυνομία του Νότιου Γιόρκσαϊρ στην Αγγλία. Υπάρχουν πλέον τόσοι τρόποι να μεταδοθεί η πληροφορία, ακόμη και ανώνυμα.

 

Ένα παιδί δεν εξαφανίζεται έτσι εύκολα, κάποιος ξέρει τι συνέβη και το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να μας ενημερώσουν κι όλα θα τελειώσουν. Δεν έχω σκοπό να κάνω μηνύσεις, το μόνο που θέλω είναι το γιο μου πίσω.

 

________________________________________________________________________________
Αν έχετε κάποια σχετική πληροφορία, όσο μικρή κι αν είναι, ειδοποιήστε το Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής σας, ή την Κέρρυ στο findbenneedham@gmail.com ή στο  www.helpfindben.co.uk

 

 

 

 

 

English text

 

A 21-month-old named Ben Needham disappeared on the island of Kos on 24th July 1991. Unfortunately, all efforts to find him over the years have been unsuccesful. Rumours and urban legends still revel though the media, such as the supposed film to be made, starring Tom Cruise. In 2007 chance and an ITV documentary brings Bens mother, Kerry, back to the island, where she meets our compatriot and friend, Steve Jaqvaar.

 

 

 

The case which has touched people around the world, has never been closed. The photo of this child has been circulating for almost 21 years and thanks to technology, has been updated to show how Ben, now aged 23, woyld look. Steve meets Kerry, 21 years after the disappearance, in an exclusive interview for Nisos magazine. We re-live the disappearance of a small child, which could be our own. Let us pay more attention and perhaps a tiny detail which we may know about the case, could prove more than important and lead us to Ben.

 

 

 

by Steve Jaqvaar

 

 

As a Koan I obviously had heard of Ben Needham, the little boy who vanished in thin air on my island in July 1992. However, I was surprised to find out how little I (cared to) know about the case, and was a little apprehensive before meeting Kerry during my collaboration with ITV for a documentary in 2007. We were going to use my own car during the shootings, and I made sure to hide any tell-tale signs that it was used by my then 2-year-old daughter, fearing that her presence would evoke sad memories and upset Kerry. To my surprise, Kerry was not only interested in meeting Candy, but happily offered to babysit if need be. It was one of many unexpected twists in my understanding of this fatestriken mother, which just go to show that our assumptions about what we think we know are often quite far from the truth.

 

 

Kerry, first of all, thanks for agreeing to do this interview. You must be sick and tired of answering the same old questions for 20 years now.

 

 

Hi Steve, I am very happy to do this interview with you, and no, I do not get tired of answering any questions, as I know that it can only help in getting more people aware of the fact that Ben is still missing.

 

 

Let us get back to the start: what were you doing on the island in the first place?

 

 

My parents had visited the island on holiday in 1990 and fell in love with the island as probably many people do. My dad is a builder by trade and noticed that there was much construction happening here, so my parents sold the house they had in England and bought a Landrover and a caravan and decided to drive to Kos and make a new life with my brothers, Stephen and Danny. They arrived on the island in January 1991, I then followed with Ben in April 1991, as I missed my family so much and did not want to be separated from them any longer. I had a job as a waitress at Palm Beach Hotel and worked different shifts each day.

 

 

So, from what I understand, you were working at the time of the disappearance, while Ben was at home with your parents. No mobile phones at the time, and you obviously had no reason to assume anything was wrong. How long did it take for your parents to figure out Ben was missing, and when did you first hear about it?

 

On the day that Ben disappeared I had taken Ben to my mum. My dad was already at work when I arrived at the caravan. It was around 9.30am, I sat with my mum and Ben for a while and he ate a breakfast of egg and toast. At around 10.30 I set off walking to work. Through out that day I continued to work my shifts with a small break inbetween and I had no knowledge of the events that happened that day nor did I suspect anything wrong at all. I was informed of Ben missing around 9.30pm, my mum and the police came to the hotel and broke the news to me.

 

 

The events of the day as told to me by my mum:

 

At around 12pm my mum decided she was going to take a walk with Ben and Danny to see my dad and Stephen and have lunch with them. When they arrived, Ben started playing in and out of the farmhouse my dad was renovating. Michalis Kypraios (the landlord) was also there, and he asked my brother to go down to the local shop and fetch more water and food for mum and Ben to eat and drink. Ben carried on playing with the building tools in the dirt and sand outside; he was also pouring water over his head and running in and out of the door way. At around 2.30pm, dad told Stephen he could leave for the day as no more building materials had arrived, so no more work could be done. As Stephen got on his moped to leave Ben was sitting down, still playing. It was only a few mins after Stephen had left that mum came out to check on Ben as he was quiet and had not been back inside for a drink or anything. He was not there, mum shouted and looked for Ben straight away and continued for a long time, walking around up and down the lane and even searching various barns for animals. There was no sign of him at all, so both my parents and Michalis assumed the same thing, that Stephen must have taken him for a ride on the bike. When Stephen did nοt return in over an hour, mum and dad were angry that they had not been informed about Ben, so mum set off to walk back home while dad cleaned around the farmhouse and put the tools away.

 

When mum arrived back home there was no sign of Stephen or Ben so she then waited for dad to return so they could use the car to go and look for them at my apartment and the hotel where I was working. Dad arrived back after about an hour, taking this time to around 5pm, then he went sraight to my apartment and found Stephen but Ben was not with him. This is when the panic set in, they went back to the caravan and informed mum, they then went to the police.

 

Do you remember your first reaction? Did you panic or did you think “ok, he is probably around here somewhere, we will find him within the hour”?

 

I did not panic straight away, I tried to remain calm for the sake of my mum as she was distraught. I just thought someone had found him and taken him in or to the hospital.

 

And there begins a long journey of searching for Ben, often at the most unlikely places. Wild goose chases, mistaken identifications and hope. What kept you going all these years?

 

 

The love for my son has kept me going all these years, and the strength of a loving family, we all help each other day by day to surrvive this nightmare life we lead.

 

 

What about Ben‘s father? What was his role in all of this?

 

Ben‘s dad was involved in the search while we were together, we separated after Ben went missing but when I returned to England we tried again to make our relationship work. We had our daughter in 1994 but a few weeks after her birth we separated again. We do not have any contact with him anymore.

 

What do you really think happened to Ben? What is the most probable explanation for his disappearance?

 

 

I truly belive that Ben was abducted to sell for illegal adoption somewhere else in the world, his abduction could have been organised by someone who knew us personally or by an organisation.

 

What other theories have you heard over the years?

 

We have heard lots of theories over the years, like he was killed by an escaped lunatic, taken by gypsies, that I sold him, that my brother Stephen killed him, but the one that always comes up by many people is the gypsy one.

 

Are you confident that Greek police did the best they could over the years, given their limited resources? What about Yorkshire police?

 

 

I don‘t beleive that enough was done by the police at that time […] why did it take them 3 days to notify airports and didnt even turn up at the harbour to check passengers and vehicles boarding the ferry for Athens? But there is no point in being critical of anyone now as we have to remain positive and think about what can be done and not what wasn‘t.

 

 

You recently asked prosecutor ms Boupa to help you. The very next day she was replaced by ms Petrova. What could ms Petrova do to aid your search?

 

 

Mrs Boupa has opened Ben‘s case again and also invited South Yorkshire police to the island to help with the investigation along side new officers and a chief, this meeting between the two police forces went really well and they continue to work together.

 

You eventually had another child. How was it for Leighanna, having to grow in Ben‘s shadow?

 

It was very difficult to decide if I should have another child as I was frightened about her living in Ben‘s shadow and I knew that no other child could replace Ben.

It was also very difficult to bring up a child when suffering from deppression and always having to decide which child to put first: do I stay in England and look after my daughter, or do I leave my daughter with family and travel to Greece? There have been lots of difficult decisions I have had to make over the years.

My daughter has been overprotected in her upbringing, she has not been allowed to things that lots of her friends have done, through fear of something happening to her, but this has not had a bad effect on her at all. She is now 18 years old and a wonderful young woman who is very strong-minded, polite, loving, caring and very intelligent. I am so proud of how she has grown up, considering what she has had to live with all these years.

 

A lot of people cannot imagine the pain you must be feeling, but they also don‘t understand how you can go on, living, playing, joking and smiling. Is it a defence strategy?

 

 

Until anyone has been in my situation they will never understand the pain I have suffered and continue to suffer everyday without my son, but what do people expect me to do? Kill myself? Of course I have to carry on living, smiling and playing, otherwise I will die and I have to make my daughters life as happy as I possibly can. I cant give up on life…

 

 

Do you look back and have regrets about what you could have done differently?

 

 

I dont have any regrets as such, maybe I could have thought more about how the Greek people would perceive me, being young, unmarried, had a child out of marriage and also went to work, but all this does not make me a bad person. I loved my son more than life, despite what people have said.

 

 

Would it have made a difference if you were a 35-year-old architect from London, searching for your son together with your 40-year-old lawyer husband? At least to Greek eyes?

 

Yes, I know people would have looked upon me so differently if I was a different class of person, but as I am working class and a single mum I was not important.

 

 

What are your feelings towards our island? Do you regret ever coming to Kos?

 

 

I have no bad feelings towards your island, the island didn‘t take away my son, someone on the island did, they are to blame for the pain I and my family suffer.
I wish the Greek people no harm and do not hold what happened against them or the island, only the people who took my baby away from me for no good reason, I was a good mum and still am, I have always tried my best by my children and still do and always will, I will never give up searching for Ben and even if it kills me, then I know Ben‘s sister Leighanna will carry on the search. I wish that the local people would have seen me for the person that I am and not what they thought I was. Myself and my family are very caring, loving people and would never hurt anyone, so why would someone want to hurt us so bad?

 

 

We keep on talking about “Little Ben” but hes not that little anymore. So, what will you tell Ben when you find him? What would your relationship be after that?

 

Night after night I try to think about what I will do when Ben is found. I really do not know, I would probably collapse. I will do my best to explain to Ben what happened and that I have never given up looking for him all these years. I have saved every TV, newspaper and magazine interview I have done over the last 20 years.

 

 

I dont think I could ever expect Ben to leave the life he has now and come back and live at my home with me, but I would really like that to happen. Whatever happens with our relationship would be Bens decision. I just desperately need him to know the truth and that I love him so much.

 

 

There is a widespread rumour that Bens story will be made into a film. Can you confirm that?

 

There is no film being made about Ben, I think the story was blown out of context when Tom Cruise re tweeted about Ben a few months ago.

 

 

What about the recent song? How did that come about?

 

 

The song came about via a friend on facebook, he had been following Bens story and asked if a song had ever been written, I said no, so he offered to ask a friend of his if he would be willing. His friend said yes and it went from there, in a week  it was done and Scott, who helps run Bens website, facebook page and twitter, did a video to go along with it.

 

A lot of people may have information they assume is insignificant, but even tiny pieces of the puzzle can still help. Who should the locals contact in such a case?

 

If anyone from your island has any information about Ben they can contact your local police as I have every faith that the police officer assigned to the case will act upon it, I now trust the Greek police totally and I know they now want to find Ben. If anyone does not want to go to the police, they can contact me directly via Bens website or facebook, or even contact South Yorkshire police in England. There are now so many ways information can be given, even if that person does not want to give a name.
A child can not just vanish into thin air, someone knows what happened to my son and all they need to do to put it right is let someone know where he is and then it will all be over. I do not wish to have any charges brought against them, I just want my son back.

 

 

Once again thank you for your patience, Kerry, and lets hope you see your son again soon.

 

You are so welcome Steve… everything does come to them that wait, there will be a happy ending  for us both one day. Take care of yourself and be in touch soon.

 

If you have any relevant information, however small, please contact your local police station, or Kerry Needham directly at  findbenneedham@gmail.com or visit  www.helpfindben.co.uk