Ιανουάριος του 2016

 

ΕDITORIAL: Είναι ιδιαίτερη η χαρά μας να φιλοξενούμε συναδέλφους που ξεχωρίζουν στο νησί μας και όχι μόνο, με τη δουλειά τους, το χαρακτήρα τους και τη συνέπεια τους. Με αφορμή τη συμπλήρωση των 20 ετών ζωής κι επιτυχιών του Ράδιο “ΡROTO 91,5” μία φιλική συζήτηση εξελίχθηκε σε μία συνέντευξη και σε ταξίδια στο χρόνο που ίσως κάποιοι από εμάς ακόμη και εσάς δεν γνώριζαν…

ΔΕΙΤΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΚΑΙ ΣΠΑΝΙΕΣ ΦΩΤΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΗ ΛΑΔΙΚΟΥ, ΥΛΙΚΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΕΙ ΨΗΦΙΑΚΑ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΓΡΑΦΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ (Π.ΓΕΡΑΣΚΛΗΣ – Γ.ΜΑΣΤΡΟΓΙΩΡΓΗΣ)

 

 

Ξέρω ότι θα μου απαντήσεις: “Από που να ξεκινήσω…”, αλλά εγώ θα σε ρωτήσω. Τι σημαίνει για εσένα 20 χρόνια ΡROTO 91,5;

Σε ευχαριστώ Ζαχαρία για την τιμή που μου κάνεις να βάλω και εγώ το δικό μου λιθαράκι στο εορταστικό τεύχος. Πραγματικά δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. 20 χρόνια ΡROTO 91,5 σημαίνει 20 χρόνια σκληρής δουλειάς σε οικογενειακό επίπεδο. Δεν αναφέρομαι μόνο στο τρέξιμο. Εννοώ στιγμές χαράς, συγκίνησης, αγάπης, δυσκολίες, γιορτές μοναχικές, προβλήματα, πείσμα, προκλήσεις, μετάβαση σε άλλες εποχές αλλά κυρίως 20 χρόνια επικοινωνίας. Επικοινωνία με ένα ξεχωριστό ακροατήριο που δεν έχει ηλικία και δεν έχει γεωγραφικά όρια. 20 χρόνια μετά, βλέπω τον πατέρα μου να μπαίνει στο στούντιο και να κάνει καλύτερες εκπομπές με περισσότερο κέφι από ότι το 1996. Αλήθεια σας το λέω. Ο Πάρης είναι ένας αιώνιος έφηβος.

Οι πρώτες εικόνες με τον μπαμπά Πάρη Λαδικό στο μικρόφωνο του ΡROTO 91,5;

Αγαπητέ Ζαχαρία, οι πρώτες εικόνες με τον μπαμπά αλλά και την μητέρα μου στο μικρόφωνο ήρθαν πολύ πριν το ΡROTO. Ήρθαν στην μακρινή Αμερική όπου δύο μετανάστες από την Κω κατάφεραν να ψυχαγωγούν τους Έλληνες της Φλόριντα και της Καραϊβικής προσφέροντας “ακουστικά” λίγη πατρίδα. Με 8- track, μπομπίνες, κασέτες, βινύλιο και λίγο πριν την επιστροφή τα Cd. Με ανταποκρίσεις από Ελλάδα, Καναδά, Νέα Υόρκη και άλλα μέρη όπου χτυπούσε η καρδιά του Ελληνισμού. Οι εικόνες είναι εκεί, πριν καν υπάρξω εγώ και ο αδερφός μου ο Μιχάλης.

 

Ήταν η αρχή για να αποφασίσεις από μικρή ότι θα ασχοληθείς με τη δημοσιογραφία;

Νομίζω ότι ήταν απλά η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Δεν ήθελα την δημοσιογραφία πάντα. Το 1997 ήταν νομίζω που ανακοινώθηκε ότι η Αθήνα θα φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς του 2004. Εκεί ήξερα ότι για να ζήσω το όνειρο, πρέπει να το κυνηγήσω. Εκείνη την καλοκαιρινή βραδιά μέθης από περηφάνια και χαρά ήξερα ότι ήθελα πραγματικά να γίνω αθλητική συντάκτρια προκειμένου να εργαστώ στους δικούς μας Ολυμπιακούς. Πράγματι, έγιναν όλα όπως τα ήθελα. Έζησα το όνειρό μου.

Βρέθηκες στην Αθήνα για σπουδές και εργασία. Με ποιους συνεργάστηκες, γιατί μερικοί αναγνώστες μας μπορεί να μην γνωρίζουν;

Το  2001 στο τότε Sports College του Νεw York College, ξεκίνησα τις σπουδές μου στην αθλητική δημοσιογραφία. Ήμουν πολύ τυχερή καθώς είχα κορυφαίους δημοσιογράφους ως καθηγητές και Ολυμπιονίκες. Ως δευτεροετής και άρρωστη Ολυμπιακός, βρέθηκα να κάνω την πρακτική μου στην κιτρινόμαυρη «Ώρα για Σπορ» καλύπτοντας ρεπορτάζ ανδρικού μπάσκετ. Λίγους μήνες αργότερα, η Γιάννα Νταρίλη που ήταν και καθηγήτριά μας, μου έκανε πρόταση να δουλέψω στην εκπομπή της στην Δορυφορική ΕΡΤ καλύπτοντας τα αθλητικά και πολιτιστικά ρεπορτάζ εξαιτίας του γεγονότος ότι γνώριζα πολύ καλά αγγλικά. Ήταν η 1η αγγλόφωνη εκπομπή που έβγαζε ελληνικό κανάλι και απευθυνόταν προολυμπιακά στους ομογενείς και όχι μόνο. Δούλεψα με την Γιάννα, τον γνωστό σκηνοθέτη Κώστα Καπετανίδη, τον στυλίστα και μόδιστρο Δούκα Χατζηδούκα και πολλούς σπουδαίους συνεργάτες από το 2002 μέχρι και το 2004. Παράλληλα συνέχιζα τις σπουδές μου στην αθλητική δημοσιογραφία και τα απογεύματα σπούδαζα Δημοσιογραφία και επικοινωνία στο NYC. Συμφοιτητής μου δε ο Κώος Γιάννης Τρουμούσης ο οποίος είναι εξαιρετικός μπασκετικός ρεπόρτερ με πολλά χρόνια γραφής στην εφημερίδα Goal κ.α.

Προολυμπιακά, το 2003 συνεργάστηκα με το Ολυμπιακό ραδιόφωνο του Δήμου Αμαρουσίου. Ο συγχωρεμένος Νικήτας Γαβαλάς, ο Γιάννης Αντωνόπουλος, ο Βασίλης Ταλαμάγκας, ο Γιάννης Θεοδωρακόπουλος, η Ολυμπιονίκης Νίκη Μπακογιάννη, η παγκόσμια πρωταθλήτρια Άννα Βερούλη δημιούργησαν ένα “ντριμ τιμ” στα Αθηναϊκά ερτζιανά με στόχο την προετοιμασία του Αθηναϊκού κοινού για το καυτό Ολυμπιακό καλοκαίρι του 2004. Την άνοιξη του 2004 το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Μου προτάθηκε να εργαστώ για την Ολυμπιακή Επιτροπή. Ήμουν μόλις 21 ετών και μία από τους μόλις 300 δημοσιογράφους που εργάστηκαν ως έμμισθοι στους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Ο στόχος επετεύχθη. Τοποθετήθηκα στις εγκαταστάσεις της ιστιοπλοΐας στον Άγιο Κοσμά και έζησα επαγγελματικά το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου. Το πιο αξέχαστο καλοκαίρι. Πολλές φορές εύχομαι η Ελλάδα να ζήσει και άλλα 2004. Παράλληλα ήμουν στο Ολυμπιακό ραδιόφωνο, στο δορυφορικό της ΕΡΤ και στον Kiss Fm κάνοντας 7ωρη καθημερινή ζωντανή εκπομπή με κοινό σε χώρο στην Πλάκα, στα αγγλικά. Με την λήξη των Παραολυμπιακών έρχεται και το τέλος στην αθλητική δημοσιογραφία. Όχι από επιλογή. Ήταν σαν να έσβησε το κουμπί και ο αθλητισμός στη χώρα μας πέθανε. Μετά από 1 χρόνο ανεργίας αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να αλλάξω ρεπορτάζ. Έτσι, μετά από επικοινωνία με τον “στιβικό” ( κάλυπτε το ρεπορτάζ του κλασικού αθλητισμού) συγχωρεμένο Σωκράτη Γκιόλια, εντάχθηκα στην τηλεοπτική ομάδα του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου. Ο Σωκράτης ήταν ο αρχισυντάκτης των εκπομπών και βεβαίως συνεργαζόμασταν και με την εφημερίδα Πρώτο Θέμα. Όλα αυτά μέχρι το 2008 όπου αποφάσισα να επιστρέψω στην Κω.

Μετάνιωσες που άφησες την πρωτεύουσα με τις όποιες εργασιακές δυσκολίες για να επιστρέψεις στο νησί μας;

Όχι σε καμία περίπτωση δεν μετανιώνω. Έφυγα την κατάλληλη περίοδο. Έφυγα όταν ήταν όλα ακόμη πολύ πλούσια στην τηλεόραση χωρίς δυσκολίες. Εξάλλου νομίζω πως καλύτερα δεν θα μπορούσα να πάω. Ήμουν τότε στην ομάδα της δημοφιλέστερης και πιο απαιτητικής εκπομπής της ελληνικής τηλεόρασης. Πήρα την εμπειρία, τις γνώσεις και ήρθα σπίτι μου. Αλλά να σου πω. Περισσότερα έμαθα εδώ δουλεύοντας στο καθημερινό δελτίο ειδήσεων του τότε ΔΗΡΑΣ. Μου φαινόταν βουνό το καθημερινό. Πολύ απαιτητικό και με διαφορετικό τρόπο εργασίας. Ήταν όμως μεγάλο σχολείο. Η περιφέρεια και όχι η Αθήνα, είναι το σχολείο.

Οι δύσκολοι οικονομικοί καιροί, η ραγδαία πτώση του τζίρου στην αγορά τα τελευταία έτη, πόσο πιστεύεις έχει επηρεάσει το ραδιόφωνο και κατ επέκταση τα τοπικά ΜΜΕ;

Θεωρώ πως ο 1ος κλάδος που χτυπήθηκε από την οικονομική κρίση είναι ο δικός μας συνολικά. Δηλαδή τα ΜΜΕ. Ο κόσμος πρέπει να κατανοήσει ότι η ενημέρωση ζει από τις διαφημίσεις. Οι περισσότερες επιχειρήσεις είναι το μεγαλύτερο διάστημα ζημιογόνες και υπάρχουν ακόμη με πολύ κόπο και προσωπικό πόνο. Με αίσθημα της ευθύνης της ενημέρωσης του κοινού. Ποιο ραδιόφωνο δεν θέλει 10ωρο ζωντανό πρόγραμμα; Δυστυχώς οικονομικά δεν είναι εφικτό. Πολλά Αθηναϊκά ραδιόφωνα όχι μόνο έχουν ελάχιστους παραγωγούς αλλά έκοψαν και τα δελτία ειδήσεων. Ελπίζω να επιστρέψουν οι εποχές με τις πολύ “large” παραγωγές και τις πολλές δουλειές για όλους.

Θεωρώ ότι είσαι ένα πολιτικοποιημένο άτομο (όχι κομματικοποιημένο για να μην παρεξηγηθούμε). Τι πιστεύεις ότι δεν πάει καλά στη χώρα μας;

Φυσικά και είμαι πολιτικοποιημένη από την στιγμή που φορολογούμαι και καλούμαι καθημερινά να δουλεύω κυρίως για το κράτος. Η χώρα δεν πάει καλά. Το σύστημα ολόκληρο δεν δουλεύει. Λυπάμαι. Αλλά κάθε χτες και καλύτερα. Αντί η νέα ημέρα να φέρνει μία θετική εξέλιξη, μία καινοτομία, αντιθέτως φέρνει υποχρεώσεις, γραφειοκρατία, ταλαιπωρία και τραγελαφικές καταστάσεις. Νομίζω πως όλοι θα συμφωνήσουν ότι όλα όσα ζούμε είναι σουρεάλ!

Όσο αναφορά το νησί μας; Tι θα πρότεινες δημόσια;

Δεν νομίζω να έχει ο λόγος μου τέτοια δύναμη. Παρόλα αυτά, η σκληρή δουλειά, η ενότητα, η καινοτομία, η μικρή αλλά χρήσιμη μεταρρύθμιση σε κάθε επιχείρηση, θα φέρει εκπληκτικά αποτελέσματα στον τόπο μας.

Ρεπορτάζ, συνεντεύξεις, προετοιμασία και “live” εκπομπή, συνεντεύξεις τύπου, δημοτικά συμβούλια και τηλεοπτικά γυρίσματα για το ΑΙΓΑΙΟ TV! Όλο και κάτι θα ξέχασα, αλλά εσύ πως τα προλαβαίνεις, όλα;

Ζαχαρία δεν τα προλαβαίνω όλα! Προλαβαίνω πολλά αλλά όχι όλα. Ευτυχώς που υπάρχει συνεργασία στον κλάδο μας και ο ένας βοηθάει τον άλλον με τις ειδήσεις. Πάντως το 24ωρο η αλήθεια είναι δεν φτάνει και ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο που το μεταναστευτικό βγάζει τόσες ειδήσεις.

Πολλοί πιστεύουν ότι τα ΜΜΕ (να το πω έτσι όπως ακούγεται) “τα οικονομάνε”! Τι έχεις να τους πεις;

Αυτά ήταν κάποτε και όχι για όλους! Ειδικά στην Κω ούτε μεγαλοεργολάβους έχουμε στα ΜΜΕ, ούτε εφοπλιστές. Ας μην μπερδευόμαστε.

H καλύτερη (ραδιοφωνική) στιγμή σου στον αέρα;

Νομίζω η συνέντευξη με τον σπουδαίο Αμερικανό Ολυμπιονίκη Καρλ Λούις για τον Kiss fm. Δυστυχώς δεν έχω το αρχείο και είναι κάτι που με στεναχωρεί.

Η χειρότερη (ραδιοφωνική) στιγμή σου στον αέρα;

Έχω ξεχάσει μικρόφωνο ανοικτό. Μην σου τύχει…

Πριν ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας, θέλω να πεις στους αναγνώστες μας μελλοντικές φιλοδοξίες και σχέδια για το ΡROTO 91,5.

Πολλά τα πλάνα. Τα δουλεύουμε καθημερινά αθόρυβα και βήμα βήμα. Θα τα ακούσετε και θα τα μάθετε όλα σύντομα!

Σε ευχαριστούμε πολύ γι αυτή τη συνέντευξη, γνωρίζοντας το πιεσμένο πρόγραμμα σου. Οι καλύτερες μας ευχές για πάρα πολλά χρόνια ακόμη περισσότερων επιτυχιών και ο λόγος σε εσένα για να ευχαριστήσεις όποιους θες, ολοκληρώνοντας τη συζήτηση μας.

Εγώ σας ευχαριστώ για την τιμή. Εύχομαι σε όλη την ομάδα του περιοδικού “Νήσος Κως” και το αναγνωστικό κοινό,  χαρούμενες γιορτές με αμέτρητα όνειρα!

 

 

 

ΠΗΓΗ: FREE PRESS “ΝΗΣΟΣ ΚΩΣ” ΤΕΥΧΟΣ 43 & www.nisoskos.gr