EDITORIAL: Η Idra Kayne γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα από πατέρα Ουγκαντέζο και μητέρα Ελληνίδα. Σπούδασε 15 χρόνια χορό (κλασσικό μπαλέτο και jazz) στις σχολές του Γιάννη Μέτση, της Άννας Πέτροβα και του Φωκά Ευαγγελινού. Έχει σπουδάσει φωνητική με τη Νένη Ζάππα και το 2007 αποφοίτησε από το Vocal Art Academy.
Από το 2000, ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική κι έχει εμφανιστεί σε μουσικές σκηνές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης (Σταυρός του Νότου, Αρχιτεκτονική, Γαία, Γυάλινο Μουσικό Θέατρο κλπ). Το 2007 παρακολούθησε σεμινάρια τραγουδιού, σύνθεσης, ενορχήστρωσης και beatbox, στο Rotterdam, στα πλαίσια του προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Roots & Routes και εμφανίστηκε ως support act των De La Soul στο φεστιβάλ “Meet The Streets”.
Από το 2008 έως και σήμερα έχει συνεργαστεί με πολλούς καλλιτέχνες δισκογραφικά αλλά και σε live εμφανίσεις (Stavento, Ζακ Στεφάνου, NEBMA και πολλούς άλλους). Τέλη του 2011 κυκλοφορεί το 1ο προσωπικό της album με τίτλο “Don’t walk away” από την ΕΜΙ.
Η Ιdra Kayne είναι μία από τις σπουδαιότερες εκπροσώπους της ελληνικής soul-funk σκηνής, διαθέτει εξαιρετική φωνή, με ιδιαίτερη χροιά και τεράστιες δυνατότητες. Η φωνή της όπως και η προσωπικότητα της, ξεχωρίζουν!
Nήσος: Πότε ξεκινάει το “καλλιτεχνικό ταξίδι” για την Ιdra Kayne, πριν την υπογραφή του συμβολαίου με την ΕΜΙ και την 1η της δισκογραφία;
Idra Kayne: Το καλλιτεχνικό ταξίδι ξεκίνησε απο τα 18 μου, που άρχισα να τραγουδάω σε μουσικές σκηνές…
N.: Oι φωνητικές σου δυνατότητες μπορούν να ανταπεξέλθουν σε πολλά είδη μουσικής. Γιατί επέλεξες τη soul-funk μουσική σκηνή;
I.K.: Ακούω και αγαπώ πολλά είδη μουσικής. Η soul-funk όμως – και όλα τα συγγενή είδη – είναι αυτή που με συγκινεί περισσότερο. Είναι πιο κοντά στην ψυχή μου…
N.: Αντιδράσεις όταν άκουσες το πρώτο σου single: «Don’t walk away», στο ραδιόφωνο;
I.K.: Θυμάμαι ότι οδηγούσα και με το που άκουσα την εισαγωγή άρχισα να ουρλιάζω! Xαχαχα! E και μετά πήρα τηλέφωνο την κολλητή μου…
N.: Ερμηνεύτρια και δημιουργός. Πηγές έμπνευσης;
I.K.: Καταστάσεις που έχω ζήσει, καταστάσεις που μου έχουν διηγηθεί φίλοι μου… Η ζωή μου κυρίως…
N.: Το 2007 στο “Μeet The Streets Festival” του Ρότερνταμ, εμφανίστηκες ως «support act» ενός παγκοσμίου φήμης συγκροτήματος. Τους De La Soul. Μοναδική εμπειρία;
I.K.: Ασύλληπτη εμπειρία! Κάθε φορά που το θυμάμαι συνειδητοποιώ πόσο τυχερή και ευλογημένη έχω υπάρξει.
N.: Έχεις εμφανιστεί και πλάι σε μία σημαντική Βρετανική μπάντα, τους: “Τhe Heavy”, στο Jumping Fish Festival 2012 @ Fuzz. Πιστεύω εξίσου σημαντική συνεργασία…
I.K.: Ήταν ένα από τα πιο δυνατά μας live, για μένα και την μπάντα μου… Μεγάλο το άγχος όταν έχεις μπροστά σου εκατοντάδες κόσμου, αλλά και όταν ξέρεις ότι μια μπάντα που θαυμάζεις είναι στο κοινό και περιμένει να σε ακούσει… Από τα πιο όμορφα βράδια που έχω ζήσει…
N.: Άλλες αξέχαστες “συνεργασίες” με ξένους ή έλληνες καλλιτέχνες;
I.K.: Μια εξίσου υπέροχη βραδυά ήταν και πάλι στο Fuzz που ήμουν opening act της Hannah Williams & The Tastemakers. Το κοινό ήταν υπέροχο και η υποστήριξη και ο θαυμασμός από την ίδια τη Hannah Williams και την μπάντα της, πραγματικά συγκινητικός.
N.: Συνεργασίες “επί σκηνής” που θα ήθελες να ζήσεις;
I.K.: Το πιο τρελλό μου όνειρο είναι μια συνεργασία με τους Jamiroquai. Μετά μπορώ να αποσυρθώ ευτυχισμένη! Χαχαχαχα!
N.: Ο δίσκος σου “Don‘t walk away” κυκλοφορεί σε Ευρώπη, Αυστραλία και Καναδά. Πως αντιμετωπίζεις το ενδεχόμενο καριέρας στο εξωτερικό;
I.K.: Μακάρι να γίνει! Είμαι ρεαλίστρια βέβαια και ξέρω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο και θέλει πολύ δουλειά. Εγώ θα το παλέψω και ό,τι γίνει. Τώρα προετοιμάζω κάποιες εμφανίσεις στην Ευρώπη για το καλοκαίρι του 2014… Εύχομαι να πάνε όλα καλά!
N.: Και τη φετινή σεζόν συμμετέχεις για ακόμη μία φορά σε μιούζικαλ. Στο γνωστό μιούζικαλ “Αnnie” (με καταξιωμένους καλλιτέχνες όπως Άννα Παναγιωτοπούλου, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Μιχάλη Χατζηγιάννη, Κατερίνα Παπουτσάκη κ.α.). Μάλιστα αυτή η συμμετοχή σου, προέκυψε αμέσως μετά την μουσικο-χορευτική παράσταση “Fame”, ενώ ήδη είχε προηγηθεί το “Rent”! Μίλησε μας για το θεατρικό σου “ταξίδι”.
I.K.: Το θέατρο ήταν κάτι που πάντα αγαπούσα, αλλά δεν το είχα τολμήσει ποτέ. Έτυχε το καλοκαίρι του 2011 να μου προτείνουν να παίξω έναν μικρό ρόλο στην οπερέττα “Η Κόρη της Καταιγίδος” στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών και κόλλησα! Έμαθα για την οντισιόν του “Rent”, πέρασα, και από τότε συνεργάζομαι με τη σκηνοθέτιδα Θέμιδα Μαρσέλου. Της είμαι πραγματικά ευγνώμων γιατί εκείνη πίστεψε σε μένα και με έχει βοηθήσει πολύ να εξελιχθώ και να ζήσω και αυτό το όνειρό μου.
N.: Μουσικά (και όχι μόνο) “είδωλα”;
I.K.: Δεν πιστεύω στα “είδωλα”… Υπάρχουν καλλιτέχνες που θαυμάζω πολύ, όπως Alicia Keys, Amy Winehouse, Jill Scott, Erykah Badu, Jamiroquai και πολλοί πολλοί άλλοι.
N.: Θεωρείς τον εαυτό σου πολιτικοποιημένο (*όχι κομματικοποιημένο) άτομο ειδικά τα τελευταία χρόνια της “κρίσης”;
I.K.: Δεν ξέρω αν είμαι ή όχι πολιτικοποιημένη… Ξέρω ότι δεν ανέχομαι την αδικία, την κοροϊδία και τον κάθε μορφής ρατσισμό.
N.: Έχεις βιώσει το ρατσισμό; Πως τον αντιμετωπίζεις;
I.K.: Φυσικά και τον έχω βιώσει. Παλιότερα πληγωνόμουν πολύ και κλεινόμουν στον εαυτό μου. Μετά πέρασα το στάδιο του θυμού. Τώρα απλά αδιαφορώ…
N.: Έχεις δώσεις αρκετές συνεντεύξεις μέχρι τώρα. Σε ποια ερώτηση πιστεύεις ότι δεν έχεις απαντήσει ακόμα; (Θα θέλαμε και την απάντηση της)
I.K.: (Γέλια) Τι νούμερο παπούτσι φοράω… 41!
N.: Τα νέα σου σχέδια; Δισκογραφικά, θεατρικά και live εμφανίσεις;
I.K.: Προς το παρόν σνεχίζω με τις παραστάσεις του Annie στο θέατρο “Ελληνικός Κόσμος” μέχρι τις 16/2. Γράφω το 2ο άλμπουμ μου και κάνω 2-3 live το μήνα σε μουσικές σκηνές της Αθήνας.
N.: “Moto” σου;
I.K.: Fall seven times, stand up eight…
N.: Σ’ ευχαριστούμε πολύ που βρέθηκες στις σελίδες του περιοδικού μας και ανυπομονούμε να σε δούμε live “on stage” στην Κω!
I.K.: Εγώ σας ευχαριστώ για την πρόσκληση και τη φιλοξενία σας στο “Νήσος Κως”.
Πηγή: Νήσος Κω Τ30
