Άλλη μια χρονιά φτάνει στο τέλος της. Το 2015 υπήρξε ομολογουμένως ένα πολύ ιδιαίτερο έτος για την χώρα μας. Ελληνική κρίση χρέους, εκλογές, δημοψηφίσματα, μεταναστευτικό κύμα από τον πόλεμο στην Συρία.

 

Συνειδητά απείχα από το να γράψω για τα γεγονότα, από το δημοψήφισμα και μετά. Υπήρξαν μεγάλες αντιφάσεις στην συλλογιστική μου και δεν είχα καταλήξει που έγερνε η πλάστιγγα. Βέβαια, το πολιτικό τοπίο ξεκαθάρισε στην πορεία, αλλά η μαζική μετακίνηση πληθυσμών προς την Ευρώπη, δημιούργησε ένα άλλο τεράστιο μέτωπο, το οποίο και κατά την γνώμη μου στιγμάτισε όλους εμάς, το έτος που φεύγει.

 

Δεν θα εστιάσω σε πρόσωπα, ο καθένας έχει την κρίση υποθέτω να καταλάβει ποιος ενεργεί με αγνά και ποιος με ιδιοτελή κίνητρα. Επικεντρώνομαι στο διχασμό που έχει επιφέρει στους κατοίκους της Κω, η μεταναστευτική κρίση.

 

Ανήκω σε εκείνους, που πιστεύουν ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος. Φυσικά και υπάρχουν νόμοι και πρέπει όλοι να εναρμονιζόμαστε με αυτούς. Πράγμα που σημαίνει ότι αντιλαμβάνομαι ότι το πρόβλημα είναι τεράστιο και η Κως βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα ανήμπορη.

 

Μπορώ να καταλάβω εκείνους οι οποίοι αντιτίθενται στην διαμονή των μεταναστών στο νησί μας. Το ότι καταλαβαίνω φυσικά, δεν σημαίνει ότι συμφωνώ, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το ζήτημα είναι πολύ μεγαλύτερο από τις προσωπικές μας απόψεις, τις πολιτικές ή τις κοινωνικές μας πεποιθήσεις.
Θα πάρω ως δεδομένο, ότι όλοι οι κάτοικοι αυτού του νησιού αγαπούν αυτόν τον τόπο. Θα βασίσω σε αυτό το αξίωμα την συλλογιστική μου, αν και είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα διαφωνήσουν μαζί μου. Μολονότι λοιπόν, η αγάπη περισσεύει, παρατηρούνται φαινόμενα διχασμού.

 

Η Κως την στιγμή αυτή που γράφεται αυτό το κείμενο είναι κομμένη στα δύο. Ένα μέρος των κατοίκων, (το οποίο μπορεί να είναι και το πλειοψηφικό ενδεχομένως  και αυτό το αναφέρω με κάθε επιφύλαξη) δεν θέλει την δημιουργία κέντρου προσωρινής φιλοξενίας στο νησί μας και φροντίζει να το δείχνει με κάθε τρόπο. Σεβαστό και απολύτως δημοκρατικό. Ένα άλλος μέρος των κατοίκων, φροντίζει και περιθάλπει τους μετανάστες, με την βοήθεια εθελοντών και φορέων.

 

Η ερώτηση (ρητορική) λοιπόν, είναι μία: Μπορούμε να κατηγορήσουμε, είτε την μια κοινωνική ομάδα είτε την άλλη; Προφάνως και δεν μπορούμε. Μπορεί κανείς να αναλύσει το πρόβλημα με όρους σωστού και λάθους;

 

Καταδικάζω κάθε ρατσιστική συμπεριφορά. Πάνω από φυλές, χρώμα, θρήσκευμα είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Δεν μας διαφοροποιεί ούτε το εισόδημα, ούτε η γεωγραφική θέση, ούτε το κοινωνικό μας status. Όλοι περαστικοί είμαστε από αυτόν τον κόσμο και έχουμε υποχρέωση να τον αφήσουμε τουλάχιστον στην κατάσταση που τον βρήκαμε, αν όχι καλύτερο, για τις επόμενες γενεές.

 

 

Το να αγαπάς την πατρίδα σου και να θες το καλό της, δεν σε κάνει ρατσιστή, όπως το να φροντίζεις όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως δεν σε κάνει Άγιο. Στο όνομα της αγάπης άλλωστε, έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα.

 

Αν θέλουμε να λυθεί το πρόβλημα – και λέω αν, γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι μερικοί το θέλουν – πρέπει να υπάρξει ομόνοια. Για να μην παρεξηγηθώ, το πρόβλημα δεν είναι οι μετανάστες, το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν υποδομές για την φιλοξενία τους. 40 χρόνια μας κατουράνε οι Άγγλοι, δεν είδα κανέναν να παραπονιέται εντόνως. Ας μην έχουμε λοιπόν επιλεκτική μνήμη.

 

Ομόνοια λοιπόν και όχι διχασμός. Οι επιχειρηματίες που επλήγησαν έχουν δίκιο. Δεν γίνεται να αναβιώνουν την ίδια ιστορία κάθε χρόνο. Αν δεν υπάρξει όμως δράση συλλογική, με ένας σαφές πλάνο, πολύ φοβάμαι ότι τα φαινόμενα θα επαναληφθούν. Εντονότερα.

 

Οι πολιτικές που έχουν εφαρμοστεί τόσο από τους τοπικούς φορείς, όσο  και από την κυβέρνηση, μου θυμίζουν λίγο την κυρία που σκουπίζει το σπίτι και βάζει την σκόνη κάτω από το πατάκι. Η σκόνη δεν φαίνεται, το σπίτι λάμπει, αλλά η κυρία ξέρει ότι ένα ισχνό αεράκι μπορεί να προκαλέσει τεράστια καταστροφή.

 

Έχουμε όλοι μια δυαδικότητα στην σκέψη μας αναφορικά με το μεταναστευτικό πρόβλημα. Ή το ένα ή το άλλο. Το πρόβλημα της μετανάστευσης είναι πανευρωπαϊκό. Αν ο Κώος πιστεύει ότι λέγοντας: «Εγώ δεν τους θέλω, να φύγουν από εδώ», προστατεύει τον τόπο του, με γεια του με χαρά του. Να με συγχωρέσετε, εγώ δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων.

 

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι, ότι για να υπάρξει πρόοδος, πρέπει να επικρατήσει η λογική και η σύνεση. Σε κανένα δεν αρέσει να επικρατήσουν τα περσινά φαινόμενα. Δεν είναι λύση ο Δήμος να κατηγορεί την κυβέρνηση και η κυβέρνηση τον Δήμο. Να με συγχωρέσουν οι αιρετοί αλλά η Κως είναι πάνω και από τον δήμαρχο και από τον βουλευτή. Η Κως είναι οι άνθρωποι της. Και οι άνθρωποι της Κω ξέρουν και από πείνα και από φτώχια και από μετανάστευση. Ξέρουν από φιλοξενία, από αλληλεγγύη και από κοινοκτημοσύνη.

 

 

 

Από το 2015, που υπήρξε δύσκολο για όλους, θα κρατήσω την εικόνα του ΚΥΡΙΟΥ Αρβανιτάκη να προσφέρει ΚΑΘΕ μέρα φαγητό στους μετανάστες. Ένας άνθρωπος σε άλλους ανθρώπους. Αυτό είναι για μένα η Κως. Εσείς κρατήστε κλειστά τα αυτιά σας στις Κασσάνδρες που μαίνονται για την συντέλεια της Κω και αναρωτηθείτε: Από ποιους τελικά πρέπει να προστατευθούμε;

 

 

 

ΠΗΓΗ: FREE PRESS “ΝΗΣΟΣ ΚΩΣ” T43